Uzasadnienie
Skarżący M. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania części budynku mieszkalno-usługowego (piętra) z mieszkalnego na usługowe na działce położonej przy ul. [...] w G. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Wnioskodawca osiąga dochód w wysokości ok. 8000 zł., jednak "nie pokrywa wszystkich wydatków". M. K. posiada majątek w postaci domu o powierzchni 170 m² (1/2 udziału), dwa mieszkania w W. (1/2 udziału), działki rolne o powierzchni 3 ha, akcje o wartości 150 000 zł, których "nie może sprzedać ze względu na spadek cen", samochód osobowy z 2008 r. o wartości ok. 25 000 zł. Skarżący oświadczył, że spłaca dwa kredyty, które zaciągnął na zakup nieruchomości, na utrzymanie przeznacza ok. 3000 zł.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek M. K. o przyznanie prawa pomocy nie jest uzasadniony, ponieważ nie wykazał on, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.).
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca uzyskuje stałe miesięczne dochody w kwocie ok. 8 000 zł netto, a na utrzymanie przeznacza ok. 3000 zł. Trzeba zauważyć, że dochód uzyskiwany przez skarżącego znacznie przekracza kwotę minimalnego wynagrodzenia, które w 2015 r. wynosi 1750 zł. brutto miesięcznie (rozporządzenie Rady Ministrów z 11 września 2014 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2015 r., Dz. U. z 2014 r. poz. 220) jak również przekracza przeciętny miesięczny dochód przypadający na jedną osobę, który według obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 23 marca 2015 r. w sprawie przeciętnego miesięcznego dochody rozporządzalnego na 1 osobę w 2014 r. (Monitor Polski z 2015 r. poz. 295) wynosił 1340 zł. Uwzględniając zatem powyższe nie sposób uznać, że wnioskodawca uzyskujący dochody przekraczające zarówno najniższe jaki również przeciętne dochody jest osobą spełniającą przesłanki do przyznania prawa pomocy.
W takiej sytuacji, gdy skarżący dysponuje stałym miesięcznym dochodem w kwocie ok. 8 000 zł netto, jest w stanie nie tylko zabezpieczyć środki na niezbędne koszty utrzymania, ale również poczynić oszczędności, które można byłoby przeznaczyć na partycypowanie w kosztach postępowania.
O dobrej kondycji finansowej wnioskodawcy świadczy również posiadany przez niego majątek. Bez wątpienia jego wartość wielokrotnie przekracza wartość należnych kosztów sądowych. Wnioskodawca posiada dom, dwa mieszkania, nieruchomości, akcje. Wnioskodawcy zatem nie sposób zaliczyć do osób ubogich, którym pomoc państwa jest konieczna i niezbędna dla zagwarantowania tzw. "prawa do sądu".
Należy podkreślić, że koszty sądowe należy traktować, jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Dlatego też wydatki ponoszone na spłatę zaciągniętych kredytów i pożyczek zasadniczo nie mają pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 761/08. Niepublikowane. Dostępne: LEX nr 486700 oraz http://orzeczenia.nsa.gov.pl, z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 427/10, z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt I OZ 749/10 i z dnia 16 lipca 2010 r. sygn. akt I OZ 535/10. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W takiej sytuacji przyznanie prawa naruszałoby nie tylko przepisy p.p.s.a., ale również art. 84 Konstytucji RP, ponieważ stanowiłoby nieuzasadnione odstąpienie od zasady powszechności i równości w ponoszeniu ciężarów i świadczeń publicznych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.