Uzasadnienie
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o odmowie udzielania K. E. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w ocenie organu administracji skarżący nie wykazał, że spełnia przesłankę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie określoną w przepisie art. 159 ust. 1 pkt 2 lit b) ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.) tj. posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu.
K. E. pismem z dnia 28 września 2015 r. zaskarżył tę decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Do skargi dołączył nieobowiązujący formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. W dniu 16 listopada 2015 r. wnioskodawca złożył w Sądzie prawidłowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.
We wniosku skarżący oświadczył, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych, ponieważ z osiąganych przez niego dochodów z tytułu umowy zlecenia (1000 zł. miesięcznie) musi wystarczyć do zaspokojenia niezbędnych potrzeb skarżącego oraz jego dziecka z poprzedniego związku. Wnioskodawca wyjaśnił, że opłaca alimenty na jedno ze swoich dzieci (300 zł. miesięcznie), na wynajem pokoju wydaje 550 zł. miesięcznie, nie ma majątku nieruchomego, nie posiada oszczędności.
Stwierdzono, co następuje:
Złożony przez K. E. wniosek o przyznanie prawa pomocy jest uzasadniony.
W ocenie referendarza sądowego, mając na uwadze wysokość dochodu skarżącego, poniesienie przez niego wydatków w związku z postępowaniem sądowym, właściwie uniemożliwiałyby dokonanie zakupu podstawowych dla egzystowania dóbr i usług. Pokrycie kwoty należnego wpisu sądowego (300 zł.) pozbawiłby wnioskującego istotnej części środków pieniężnych, jakie muszą zostać przeznaczone na niezbędne utrzymanie. Wynika z tego, że wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Z przedstawionych powodów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w części na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy.