Uzasadnienie
W toku postepowania w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania K. O. (skarżąca) zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF oraz z dokumentów nadesłanych przy piśmie z dnia 8 kwietnia 2016 r. wynika, że skarżąca mieszka samotnie, jest osobą niepełnosprawną, całkowicie niezdolną do pracy. Jedynym źródłem jej utrzymania jest świadczenie rentowe w wysokości 891,33 zł. Wymieniła następujące wydatki: czynsz – 250 zł, gaz – 206,48 zł (opłata za 2 miesiące), spłata dwóch kredytów – 80 zł (w tym jeden zaciągnięty na założenie instalacji grzewczej w mieszkaniu), leki – 100 zł, ubezpieczenie – 129,30 zł (opłata za 3 miesiące).
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718), dalej jako "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje jeżeli wnioskujący wykaże, że nie jest w stanie podołać jakimkolwiek kosztom postępowania sądowego. Wykazanie tej przesłanki ciąży na wnioskującym o prawo pomocy.
W niniejszej sprawie uznano, że opisana przez skarżącą sytuacja majątkowa i życiowa uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Jedyne źródło dochodu skarżącej stanowi świadczenie rentowe w wysokości 891,33 zł netto, które jest w całości - co wynika z oświadczenia skarżącej o ponoszonych wydatkach - przeznaczone na zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych. W tej sytuacji uznano, że poniesienie przez skarżącą kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, przekracza jej możliwości finansowe.
Z tych względów uznano, że skarżąca spełnia warunki do otrzymania prawa pomocy w zakresie całkowitym i dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.