Uzasadnienie
M. S. (skarżący) złożył w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 1 lutego 2017 r. oraz dołączonych do niego dokumentów źródłowych wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Źródło jego utrzymania stanowi emerytura w wysokości 1.474,43 zł netto miesięcznie. Majątek M. S. to stary, wymagający remontu, dom o powierzchni 50 m2, udział w 6/112 we współwłasności nieruchomości rolnej o powierzchni 3,8 ha oraz własność nieruchomości rolnej o powierzchni 0,52 ha. Skarżący nie ma oszczędności, papierów wartościowych, ani innych zasobów pieniężnych. Jest osobą niepełnosprawną w znacznym stopniu, która wymaga stałej opieki. Koszty ponoszone przez niego na leczenie to około 500 zł miesięcznie. Koszty utrzymania domu pochłaniają 974,43 zł miesięcznie.
Zważono co następuje:
Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez skarżącego jest uzasadniony, ponieważ wykazał on, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).
Trzeba podkreślić, że udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
Sytuacja dochodowa skarżącego jest obiektywnie trudna. Skarżący utrzymuje się bowiem z emerytury w wysokości 1474,43 zł. Jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności, według jego oświadczenia około 500 zł miesięcznie pochłaniają koszty leczenia, pozostała kwota przeznaczana jest na utrzymanie siebie i domu. W tej sytuacji, należy stwierdzić, że skarżący nie ma możliwości pozyskania środków finansowych, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W konsekwencji zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w żądanym zakresie. Nie sposób bowiem oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają wyłącznie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.