Uzasadnienie
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z 7 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3338/17, pozostawił bez rozpoznania wniosek A. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od opłat sądowych. W uzasadnieniu zarządzenia podniesiono, że wniosek pozostawiono bez rozpoznania uwagi na niezłożenie go na wymaganym urzędowym formularzu. Ponadto w uzasadnieniu wyjaśniono stronie, że termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu to termin ustawowy i nie podlega on przedłużeniu.
Sprzeciw od powyższego zarządzenia referendarza sądowego wniosła wnioskodawczyni A. T., wskazując, że uchybienie terminowi do złożenia wniosku na urzędowym formularzu było spowodowane chorobą męża oraz brakiem odpowiedzi tut. Sądu na prośbę z 5 stycznia 2018 r. o przedłużenie zakreślonego terminu do nadesłania wniosku na urzędowym formularzu. Wraz ze sprzeciwem strona nadesłała wypełniony formularz "PPF".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sprzeciw należało uznać za niezasadny, a zaskarżone nim zarządzenie referendarza sądowego podlegało utrzymaniu w mocy.
Wyjaśnienie motywów niniejszego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od wskazania, że w rozpatrywanej sprawie zastosowanie ma art. 260 p.p.s.a, zgodnie z którego treścią, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8 p.p.s.a., a więc także od postanowień o odmowie przyznania prawa pomocy lub umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach tych wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
W myśl z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Z akt sprawy wynika, że mimo prawidłowego wezwania i otrzymania urzędowego formularza "PPF", wnioskodawczyni nie nadesłała w wyznaczonym 7-dniowym terminie uzupełnionego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularza. Zasadnie zatem referendarz sądowy uznał, że strona nie wykonała wezwania, a w konsekwencji zaistniała przesłanka z art. 257 p.p.s.a.
Zaznaczenia przy tym wymaga, że bez wpływu na wynik sprawy pozostaje wniosek strony o przedłużenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym urzędowym formularzu. Referendarz sądowy prawidłowo wyjaśnił w uzasadnieniu zarządzenia, że brak jest podstaw do przedłużania terminu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku procesowego, jakim jest wniosek o przyznanie prawa pomocy, jest terminem ustawowym wynikającym z art. 49 § 1 w zw. z art. 252 § 2 p.p.s.a., nie może więc być przedłużany (por. uchwała 7 sędziów NSA z 21 kwietnia 2008 r. I OPS 1/08).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji.