Uzasadnienie
D. B. i J. B. w piśmie z dnia 12 października 2015 r. wnieśli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie z wniosku D. B. o przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy nieruchomością położoną w obrębie wsi L. gmina M., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr ew. [...] (stanowiąca własność D. B.) i nieruchomością znajdującą się we wsi O., gmina M., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr. ew. [...] (droga – ulica [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie zauważyć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie.
Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jest to przepis ogólny, który doznaje doprecyzowania poprzez regulacje art. 32 i art. 33 p.p.s.a. W myśl pierwszego przepisu stronami, w wąskim rozumieniu tego pojęcia, w postępowaniu sądowoadministracyjnym są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi.
Natomiast zgodnie z art. 33 p.p.s.a. w postępowaniu mogą brać udział uczestnicy na prawach strony (§ 1) oraz pozostali uczestnicy (§ 2). Obie kategorie uczestników postępowania należy traktować tak jak strony w szerokim rozumieniu stosownie do art. 12 p.p.s.a. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się, tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/16 – ONSA 1997 Nr 2 poz. 89).
W orzecznictwie przy tym przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83).
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu skarżący J. B. nie posiada przymiotu strony, bowiem nie był stroną postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku D. B. o przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy nieruchomością położoną w obrębie wsi L. Kolonia, gmina M., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr ew. [...] (stanowiąca własność D. B.) i nieruchomością znajdującą się we wsi O., gmina M., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr. ew. [...](droga – ulica [...]). Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy skarżący nie posiada tytułu prawnego do żadnej z nieruchomości, których rozgraniczenie dotyczy. Według wypisu z rejestru gruntów, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy właścicielką działki nr [...] jest wyłącznie D. B..
Natomiast działka nr [...], znajduje się we władaniu Gminy M. a jej stan prawny jest nieuregulowany. W tej sytuacji należy stwierdzić, ze J. B. nie posiada interesu prawnego legitymującego go do wniesienia skargi.
Ponadto jak wynika z akt sprawy J. B. – prawidłowo nie został uznany przez organy za uczestnika przedmiotowego postępowania administracyjnego, nie zostało mu doręczone ani postanowienie organu pierwszej instancji ani postanowienie organu odwoławczego.
Biorąc pod uwagę powyższe należało stwierdzić, że skarga J. B. jako wniesiona przez osobę nieposiadającą interesu prawnego w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego orzeczono jak w sentencji postanowienia.