Uzasadnienie
K. D. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. w przedmiocie wymeldowania.
Postanowieniem z dnia 4 marca 2003 r. postępowanie sądowe w sprawie zostało zawieszone przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na śmierć uczestniczki postępowania W. O. Następnie w sprawie ustalono, iż następcą prawnym po zmarłej uczestniczce postępowania jest jej wnuczka D. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 lutego 2009 r. na podstawie art. 128 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zwana dalej P.p.s.a.) podjął zawieszone postępowanie uznając, że ustała przyczyna zawieszenia.
Zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2009 r. Sąd wezwał skarżącą do złożenia, w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania, oświadczenia na piśmie, czy popiera nadal skargę, czy też ją cofa, pod rygorem, iż brak odpowiedzi na powyższe wezwanie zostanie potraktowane przez Sąd jako cofnięcie skargi. Niniejsze wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 5 lutego 2009 r., a więc termin do jego wykonania upłynął w dniu 12 lutego 2009 r.
Wobec powyższego cofnięcie skargi w ocenie Sądu jest dopuszczalne oraz skuteczne w świetle przepisu art. 60 ustawy P.p.s.a, zgodnie z którym, w przypadku cofnięcia skargi przez skarżącego Sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne tylko w sytuacji, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.