Uzasadnienie
W piśmie z dnia 17 września 2015 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], którą wydano pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. [...].
W piśmie z dnia 13 listopada 2015 r. Skarżący nadesłał - kierowany do Sądu - wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, że zaskarżona decyzja nakłada na skarżąca Spółkę obowiązek uiszczenia opłaty, na podstawie art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 934). Skarżąca wyjaśniła przy tym, iż zaskarżoną decyzję otrzymała dopiero 18 sierpnia 2015 r., zatem 90-dniowy termin na uiszczenie opłaty należy liczyć od daty otrzymania tej decyzji i upływa najpóźniej 16 listopada 2015 r. Zdaniem Skarżącej brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje obowiązek uiszczenia przez nią opłaty powyżej 3 mln, zł przewidzianej w art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy o obszarach morskich, która nie podlega zwrotowi, wobec brzmienia art. 27b ust. 1e tej ustawy. Będzie to skutkowało koniecznością wpłaty tej kwoty przed rozstrzygnięciem sprawy, co grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, jak również trudnymi do odwrócenia skutkami.
Skarżąca wskazała przy tym, że pozostawienie w zaskarżonej decyzji zastrzeżenia o obowiązku uzyskania warunków przyłączenia do KSE będzie skutkowało tym, że Skarżąca nie będzie zainteresowana realizacją przedsięwzięcia, jednakże nie będzie miała możliwości odzyskania wpłaconej kwoty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a) Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W świetle art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 934) o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, na podstawie której została wydana zaskarżona decyzja, wydanie pozwolenia na budowę przedsięwzięcia wiąże się z obowiązkiem uiszczenia opłaty dodatkowej, w wysokości 10 % pełnej kwoty opłaty w ciągu 90 dni od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 ust. 1, stała się ostateczna.
Kwestie dotyczące możliwości udzieleniu skarżącemu ochrony tymczasowej w postępowaniu prowadzonym na podstawie powyższej ustawy były już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 maja 2014 r., sygn. II OZ 420/14 wskazał, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy odnosić do obowiązku uiszczania opłat z wydaniem tej decyzji związanych. Jednakże w tym samym postanowieniu NSA wskazał, że niecelowe są rozważania dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji upływu terminu, z jakim ustawa wiąże obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości określonej w art. 27b ust. 1 pkt 1.
Pogląd ten Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 27b ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy obowiązek uiszczenia stosownej kwoty opłaty następuje w ciągu 90 dni od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 ust. 1, stała się ostateczna. Ustawodawca posłużył się zatem pojęciem "ostateczności" decyzji administracyjnej. W celu sprecyzowania tego pojęcia w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że z doręczeniem wydanej decyzji ustawa wiąże określone konsekwencje prawne. Po pierwsze, z chwilą doręczenia decyzji stronie organ jest nią związany (art. 110 K.p.a.), co oznacza, że organ ten nie może wydać innej decyzji w sprawie; określane jest to, jako wejście wydanej decyzji do obrotu prawnego.
Po drugie, doręczenie decyzji organu pierwszej instancji, rozpoczyna bieg terminu do wniesienia odwołania (art. 129 § 2 K.p.a.), a upływ tego terminu, jeżeli strona nie wniosła odwołania powoduje, że decyzja ta z dniem upływu tego terminu staje się ostateczna (art. 16 § 1 K.p.a.). Po trzecie, doręczenie decyzji organu odwoławczego, powoduje, że rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia skargi da sądu administracyjnego (art. 16 § 2 K.p.a i art. 53 § 1 P.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że wydana w określonym dniu decyzja jest ostateczna, jeżeli spełnione zostaną dodatkowe warunki, w tym przede wszystkim warunek w postaci doręczenia decyzji.
W uchwale z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. I OPS 6/13 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że o ile, w przypadku decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, nie budzi wątpliwości, że taka decyzja staje się ostateczna z dniem upływu terminu do wniesienia odwołania, o tyle są wątpliwości co do tego, z jakim dniem staje się ostateczna decyzja organu odwoławczego. Kwestia ostateczności decyzji organu odwoławczego zależy wprawdzie od doręczenia tej decyzji stronie, ale nie oznacza to, że dniem, z którym decyzja organu odwoławczego jest ostateczna, jest dzień, w którym decyzja ta została doręczona stronie, albowiem decyzja organu odwoławczego jest ostateczna dlatego, że nie służy od niej odwołanie, a nie dlatego, że została doręczona stronie. Organ odwoławczy doręcza stronie decyzję ostateczną wydaną w określonym dniu, z tym że dopóki decyzja ta nie zostanie doręczona stronie nie można mówić o jej wydaniu. Doręczenie takiej decyzji stronie powoduje ten skutek, że decyzja wchodzi do obrotu prawnego jako decyzja ostateczna z dniem jej wydania.
Pogląd wyrażony przez NSA ma w niniejszej sprawie ten skutek, że decyzja, której wstrzymania wykonania żąda skarżący stała się decyzją ostateczną w dniu jej wydania – tj. [...] lipca 2015 r. (mimo, że doręczono ją skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2015 r.). Wobec tego 90 dniowy termin, o którym mowa w art. 27b ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, upłynął w dniu 28 października 2015 r., a zatem nawet przed złożeniem – skierowanego do Sądu – wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że niecelowe jest merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.