Uzasadnienie
Wyrokiem z 4 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3403/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W piśmie z dnia 15 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł o przesłanie mu sentencji wyroku, podnosząc, że taką prośbę zawarł już w piśmie z dnia 15 lutego 2016 r.
W piśmie z dnia 9 maja 2016 r. Sąd przesłał skarżącemu odpis sentencji wyroku z dnia 4 marca 2016 r.
W dniu 16 maja 2016 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 4 marca 2016 r. W uzasadnieniu wniosku podał, że do uchybienia terminu doszło do z powodu błędnego pouczenia w pismach z Sądu. Skarżący podkreślił, że w dniu 25 lutego 2016 r. wystosował do WSA w Warszawie pismo, w którym prosił o przesłanie treści wyroku., w sytuacji, gdyby nie dotarł na rozprawę. W ocenie Skarżącego, z pouczenia Sądu nie wynikało, że nie może złożyć wniosku o doręczenie sentencji wyroku przed rozprawą. W pouczeniu wskazano bowiem, że bezskuteczne byłoby złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia przed jego ogłoszeniem.
Skarżący podniósł, że w pouczeniu nie było mowy, iż złożenie wniosku o doręczenie sentencji wyroku przed rozprawą jest bezskuteczne. W jego ocenie WSA w Warszawie błędnym pouczeniem spowodował, że przekroczył termin na złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 cyt. ustawy brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej.
Stwierdzić należy, że o ile zostały spełnione przesłanki złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (Sąd przyjął, że termin uchybienia minął w dniu 11 maja 2016 r. – kiedy to doręczono skarżącemu odpis sentencji wyroku) oraz równoczesnego ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej, to nie można uznać, że zachodzi przesłanka braku winy w uchybieniu terminu.
W ocenie Sądu przedstawione przez skarżącego okoliczności nie stanowią wystarczającej przesłanki do uznania, że nie ponosi on winy w uchybieniu terminu.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15).
Skarżący w niniejszej sprawie uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wiąże w błędnym pouczeniem Sądu.
Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 141 § 1 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym, z zastrzeżeniem § 2, według którego w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Natomiast zgodnie z art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. O powyższym skarżący został pouczony w zawiadomieniu o terminie rozprawy.
Zauważyć zatem należy, że termin na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia w sprawie, w której skargę oddalono rozpoczyna bieg w momencie wydania przez Sąd wyroku. W niniejszej sprawie Sąd nie był obowiązany doręczyć z urzędu skarżącemu odpisu sentencji wyroku, zatem termin na złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku rozpoczął bieg w dniu 4 marca 2016 r. i upłynął w dniu 11 marca 2016 r.
Podkreślenia wymaga, że strona dochowująca odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw powinna ustalić, czy w dniu 4 marca 2016 r. zapadł w tej sprawie wyrok, a jeśli tak, to jakiej treści, a nie oczekiwać na odpowiedź Sądu. Wskazać należy, że w już piśmie z dnia 10 listopada 2015 r., kierowanym do pełnomocnika skarżącego, Sąd podał numery telefonów, pod którymi udzielane są informacje o sprawach. Z pismem tym skarżący się zapoznał, bowiem w dniu 16 listopada 2015 r. udzielił odpowiedział na nie. Nie było zatem uprawnione bierne oczekiwanie na wiadomość z Sądu o treści zapadłego wyroku.
Zauważyć należy bowiem, że nawet w przypadku gdyby Sąd wysłał skarżącemu treść sentencji wyroku mogłoby się okazać, że skarżący otrzymałby ją już po upływie terminu na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Z tego względu, w ocenie Sądu, to w interesie skarżącego leżało podjęcie czynności zmierzających do uzyskania informacji czy i ewentualnie jakiej treści wyrok zapadł na rozprawie w dniu 4 marca 2016 r.
W tych okolicznościach sprawy nie można uznać, że Skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu przewidzianego na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Sąd miał bowiem na względzie, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko i wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przywrócenie terminu nie jest wszak dopuszczalne, jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, zaś przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.