Uzasadnienie
J. Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. W skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (zwolnienie od opłat i wydatków sądowych) i o ustanowienie adwokata z urzędu.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) i dołączonych do niego dokumentów wynika, że wnioskodawca jest osobą samotną oraz przewlekle chorą. Nie posiada nieruchomości w tym domu, mieszkania oraz nieruchomości rolnych. Wnioskodawca pozostaje pod opieką organów gminy. Według treści wniosku PPF, skarżący otrzymuje zasiłek stały w wysokości 529 zł. Ten zasiłek jest jedynym źródłem jego utrzymania. Skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym.
Stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie zastępcy prawnego w osobie m.in. adwokata objęte jest całkowitym prawem pomocy, którego przyznanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania przez nią braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania – art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Zdaniem referendarza sądowego, skarżący nie jest w stanie ponieść związanych ze sprawą kosztów sądowych oraz ustanowienia zastępcy prawnego z wyboru. Związane jest to przede wszystkim ze źródłem jego dochodów, które w całości pochodzą ze środków pomocy społecznej, a z których – z uwagi na ich wysokość - niemożliwe jest poczynienie jakichkolwiek oszczędności w celu chociażby częściowej partycypacji w kosztach postępowania.
Brak jest przy tym przesłanek mogących świadczyć o tym, że w najbliższym czasie możliwości płatnicze wnioskodawcy mogą ulec poprawie. Wobec długotrwałego pozostawania bez pracy i kłopotów ze zdrowiem, jego szanse na podjęcie pracy należy ocenić jako minimalne, a tym samym nie rokujące na uzyskanie zdolności do poniesienia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie.
Powyższe przesądza o uznaniu zasadności wniosku skarżącego, co pozostaje w ścisłym związku z celem instytucji prawa pomocy, jakim jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania bez względu na sytuację materialną z wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień.
Z przedstawionych powodów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a.