Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 12 marca 2018r. odrzucił skargę A.T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2017r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. Postanowienie doręczono skarżącemu, za pośrednictwem osoby upoważnionej do odbioru korespondencji – 4 kwietnia 2018r. (k. 25 akt sądowych).
W piśmie z 11 lipca 2018r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika adw. P. S. wniósł m.in. wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi w zakresie wpisu sądowego. Do pisma pełnomocnik skarżącego dołączył potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego od skargi (k. 37 akt sądowych).
Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego wskazał, że uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nastąpiło bez jego winy. W ocenie pełnomocnika skarżącego, zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego nie zostało skutecznie doręczone, mimo iż zostało wysłane na wskazany adres do korespondencji albowiem zostało odebrane przez osobę do tego nieupoważnioną, tj. V. R., a nie osobę wskazaną do doręczeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej jako "P.p.s.a.", sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).
Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku nastąpi w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełniona zostanie czynność, dla której był ustanowiony termin oraz wnioskodawca uprawdopodobni brak winy w uchybieniu terminu. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego 11 grudnia 2012 r. II GSK 1721/12, wskazane orzeczenie i orzeczenia powołane poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Jednocześnie skarżący złożył potwierdzenie dokonania wpisu sądowego od skargi.
W dalszej kolejności ocenie Sądu podlega przesłanka braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W tym miejscu podkreślić należy, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody.
W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu tego terminu. Argumentacja skarżącego sprowadza się do nieprawidłowego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego skargi.
Z akt sprawy wynika, że skarżący wnosząc skargę do sądu wskazał następujący adres do korespondencji: "Z. R., [...], [...]". Sąd, stosownie do treści art. 67 § 5 P.p.s.a. był zobowiązany do doręczenia wszelkiej korespondencji osobie upoważnionej przez skarżącego do odbioru pism w postępowaniu sądowym. Tak dokonywane doręczenie nie można uznać - wbrew twierdzeniem skarżącego - za bezskuteczne. Wyjaśnić należy, że osobą upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym może być praktycznie każdy, kto ma pełną zdolność do czynności prawnych. Najczęściej będzie to osoba fizyczna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1998 r. I CKN 856/97 OSNC 1999, nr 1 poz. 4).
Osoba posiadająca takie upoważnienie nie jest jednak pełnomocnikiem procesowym strony, a w konsekwencji nie musi spełniać którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 35 § 1 P.p.s.a. W ocenie Sądu, powyższa okoliczność uprawnia do stwierdzenia, że doręczenie korespondencji na adres tzw. pełnomocnika do doręczeń obciąża skarżącego. Podkreślić należy, że ustanowienie osoby upoważnionej do odbioru pism sądowych (odpowiednio art. 67 § 5 P.p.s.a.) czyni taka osobę adresatem pism przeznaczonych dla stron, jednak nie uprawnia żądania dokonania doręczenia wyłącznie do rąk własnych tej osoby (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 czerwca 2005r., III CZ 55/05, Legalis).
Tym samym twierdzenie skarżącego o nieprawidłowym doręczeniu wezwania do uiszczenia wpis sądowego nie uprawdopodobniają przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi do uiszczenia tego wpisu.
W świetle powyższego Sąd uznał, że skarżący ze swojej winy uchybił terminowi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.