Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 344/15 oddalił skargę J. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2015 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] poinformowała o wyznaczeniu dla strony pełnomocnika w sobie radcy prawnego K. P. Wyznaczona pełnomocnik w piśmie z dnia 10 listopada 2015 r. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2015 r. Jednocześnie (karta nr 159 akt sprawy) wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości, ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 3026/15 oddalił skargę kasacyjną.
Jak wynika z protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie powołanego orzeczenia, skarżący był na niej reprezentowany przez wyznaczoną pełnomocnik.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej w przedmiotowej sprawie w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji, zakończonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2017 r., określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) tego samego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka minimalna wynosi 75 % wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zakończonym wyrokiem z dnia 31 marca 2017 r., radca prawny K. P. podjęła w imieniu skarżącego czynności wymienione w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) powoływanego rozporządzenia. Ponieważ nie prowadziła ona sprawy przed wydaniem przez Sąd pierwszej instancji wyroku z dnia 21 maja 2015 r., opłata wynosi 100% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia.
Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805) w zw. § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) oraz § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia z dnia z dnia 28 września 2002 r., orzeczono jak w postanowieniu.