Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził niedopuszczlność zażalenia wniesionego przez R. R. i B. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...] września 2011 r. uzgadniającego projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
W uzasadnieniu organ wywiódł, iż dla terenu objętego projektowaną inwestycją nie został opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy ustala się w drodze decyzji.
Stosownie do przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 tej ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz, albo prezydent miasta po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obiektów i obszarów objętych ochroną konserwatorską. Organ motywował, że właściwość rzeczowa organu konserwatorskiego w rozpoznawanej sprawie wynika z faktu, że nieruchomość objęta planowaną inwestycją zlokalizowana jest na terenie układu urbanistycznego miasta S. wpisanego do rejestru zabytków Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnienia o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. z tym, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Stosownie zaś do art. 134 k.p.a. organ stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. W rozpatrywanej sprawie zażalenie zostało wniesione przez osoby nie będące inwestorami, a więc przez podmioty, które nie mają legitymacji do wniesienia zażalenia.
Okoliczność ta stanowiła przesłankę przedmiotową do stwierdzeni niedopuszczalności zażalenia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wnieśli B. P. i R. R. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili merytoryczne zarzuty odnośnie postanowienia z [...] września 2011 r. uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wywodzili, że są podmiotem uprawnionym do wniesienia zażalenia, albowiem maja prawa do dysponowania częścią gruntu, którego dotyczy inwestycja.
W odpowiedzi naskarżę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymała argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 134 k.p.a organ odwoławczy zobligowany jest w pierwszej kolejności do oceny, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki o których jest mowa w powyższym przepisie to jest niedopuszczalność wniesionego zażalenia iub wniesienie tego środka zaskarżenia z uchybieniem terminu.
Słusznie Minister zauważył, że art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) stanowi, iż na uzgodnienie dokonane w trybie art. 53 ust. zażalenie przysługuje jedynie inwestorowi.
Postanowienie z dnia [...] września 2011 r. na które wniesione zostało zażalenie dotyczyło właśnie uzgodnienia dokonane w opisanym powyżej trybie. Zażalenie więc na powyższe postanowienie przysługiwało jedynie inwestorowi.
Zasadnie więc organ odwoławczy stwierdził, iż w takiej sytuacji, gdy wnoszącym zażalenie na powyższe postanowienie nie jest inwestor należy stwierdzić niedopuszcalność tego zażalenia w oparciu o art. 134 k.p.a.
Przy czym zauważyć należy, że przedmiotem podlegającym badaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie była jedynie ocena legalności postanowienia o niedopuszczalności zażalenia z dnia 14 listopada 2011 r., a nie zaś podstawy merytoryczne wydania postanowienia z dnia [...] września 2011 r.
Mając na względzie powyższe rozważania w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.