Uzasadnienie
Województwo [...] (dalej: "skarżący’) zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] orzekającą o ustaleniu odszkodowania w wysokości 18.943,00 zł za przejecie z mocy prawa na rzecz Województwa [...] nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, położonej w gminie [...], obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0331 ha, przeznaczonej pod rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...] – [...] w miejscowości [...], a także o zobowiązaniu Zarządu Województwa [...] do złożenia ustalonego odszkodowania do depozytu sądowego na okres 10 lat.
Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł m. in., że postepowanie w niniejszej sprawie powinno być zawieszone, bowiem organ nawet na etapie międzyinstancyjnym powinien posiadać wiedzę, co do wszczęcia postępowania w zakresie ustalenia, że nieruchomość będąca przedmiotem niniejszego postępowania, przypada Województwu [...] i do czasu ustalenia, czy własność tej nieruchomości przypada skarżącemu, zawiesić postępowanie.
Stwierdzono, że biorąc pod uwagę powyższą okoliczność, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadniony, bowiem wysokość odszkodowania został ustalona wbrew zasadom ustawowym. Ponadto skarżący podkreślił, że w przypadku obowiązku wypłaty odszkodowania jak i obowiązku ponoszenia nakładów inwestycyjnych na drogę, nastąpi podwójne finansowanie tej samej rzeczy, raz w formie nakładów zaś drugi raz w formie odszkodowania za te nakłady mimo, że nie poniósł ich podmiot uprawniony do otrzymania odszkodowania. Skarżący stwierdził, że odzyskanie nakładów na drogę może być w takiej sytuacji nieodwracalne z uwagi na obowiązek wykonania decyzji. Podniesiono również, że może dojść do poważnej szkody w majątku zobowiązanego do wypłaty odszkodowania z uwagi na jego wysokości.
Dodatkowo skarżący wskazał, że środki z których następuje wypłata odszkodowania to środki publiczne, których odzyskanie w następnym roku budżetowym po wyekspirowaniu terminu wydatkowania nie będzie można odzyskać jako środków z tej samej pozycji budżetowej, co ma wpływ na wynik finansowy jednostki sektora finansów publicznych. Zwrócono również uwagę na konieczność złożenia środków do depozytu sądowego, którego podjęcie może być niezwykle utrudnione z uwagi na co najmniej kilkuletnie procedowanie właściwego wojewody w zakresie stwierdzenia tzw. komunalizacji, co może spowodować, ze depozyt może zostać przekazany na rzecz Skarbu Państwa jako niepodjęty w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: "P.p.s.a." jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania. Zadaniem Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
W ocenie Sądu złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący bardzo ogólnie uzasadniał wiosek podnosząc kwestię "podwójnego finansowania tej samej rzeczy", tj. ponoszenia nakładów inwestycyjnych na drogę oraz wypłaty odszkodowania. Podniósł, że może dojść do poważnej szkody w majątku skarżącego z uwagi na wysokość odszkodowania oraz stwierdził, że z uwagi na kilkuletnie procedowanie w sprawach komunalizacyjnych mogą nastąpić trudności z podjęciem środków przekazanych do depozytu sądowego. W ocenie Sadu powyższe argumenty nie wskazują na konkretne i realne wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał w żaden sposób, że wypłata odszkodowania w wysokości 18.943,00 zł miałaby spowodować "poważną szkodę w majątku" skarżącego. Dla przesłanki warunkujące ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji konieczne jest wykazanie, że "poważna szkoda w majątku" spowodowana wypłatą ustalonego w kwestionowanej decyzji będzie dla danego podmiotu tak znaczna, że może zagrozić jego funkcjonowaniu.
Jako mało precyzyjny należy także ocenić argument o trudnościach, czy nawet niemożności odzyskania kwoty odszkodowania złożonej do depozytu sądowego w związku ze byt długim "co najmniej kilkuletnim" procedowaniem właściwego wojewody w zakresie stwierdzenia tzw. komunalizacji. Tego typu ogólnikowych stwierdzeń nie można uznać za wykazanie konkretnych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej.
Należy zatem stwierdzić, że skarżący we wniosku nie wskazała, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie omawianych przesłanek oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.