Uzasadnienie
E. W. (dalej zwana "skarżącą") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] września 2015 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2015 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł.
Jednocześnie zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 listopada 2015 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi oraz nadesłanie jednego egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego.
W powyższych wezwaniach zawarto pouczenia, że nieuiszczenie wpisu sądowego oraz nieuzupełnienie braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwań, spowoduje odrzucenie skargi.
Przesyłka skierowana do skarżącej, zawierająca powyższe wezwania, po dwukrotnej awizacji została zwrócona Sądowi. Z uwagi na powyższe przesyłka została uznana za skutecznie doręczoną skarżącej 15 grudnia 2015 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej zwanej "P.p.s.a").
Skarżąca do 18 stycznia 2016 r. nie uiściła należnego wpisu od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa Oddziału Finansowo-Budżetowego (k. 23-verte akt sądowych). Jak również nie uzupełniła braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do pism takich należy skarga i jeśli wnoszący skargę nie uiścił należnego wpisu, wzywa się go do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
Ponadto stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Z kolei art. 47 § 1 P.p.s.a. wskazuje, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
Natomiast w myśl art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka odmienna regulacja przewidziana jest dla skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, z tym że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę, a nie pozostawia ją bez rozpoznania.
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi i nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego wraz z prawidłowym pouczeniem o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie. W zarządzeniach wskazano bowiem na rygor w postaci odrzucenia skargi.
Przesyłka skierowana do Skarżącej, zawierająca powyższe wezwania, została uznana za skutecznie doręczoną 15 grudnia 2015 r., w trybie art. 73 P.p.s.a. Jak już wyjaśniono skarżąca w zakreślonym terminie nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi oraz nie uzupełniła braków formalnych skargi, mimo prawidłowego pouczenia w tym zakresie.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. art. 220 § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.