Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...].
Decyzjami tymi nałożono administracyjną karę pieniężną w wysokości 50.000 zł na H. N., jako na odbiorcę przywiezionych nielegalnie z zagranicy bez dokonania zgłoszenia odpadów w postaci czterech motocykli (marki [...], [...] i dwóch marki [...]).
Podstawą do wymierzenia kary był przepis art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. nr 124, poz. 859).
W ocenie organu przedmiotowe pojazdy stanowią odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t j.: Dz. U. z 2007 r. nr 39, poz. 251), gdyż wola ich wyzbycia się została wyrażona przez ich poprzednich właścicieli i udokumentowana certyfikatem zniszczenia pojazdu, a ponadto uszkodzenia pojazdów bezsprzecznie wskazują na wypełnienie przesłanki odpadu zgodnie z załącznikiem nr [...] do wyżej wymienionej ustawy o odpadach. Organ wskazał ponadto, iż skarżącego zobowiązano decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] do przekazania przedmiotowych pojazdów do stacji demontażu pojazdów lub unieszkodliwienia w sposób racjonalny ekologicznie pod nadzorem celnym.
H. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję organu z dnia [...] maja 2008 r.
W skardze podniesiono, iż sprowadzone pojazdy nie są odpadami. W jego ocenie nie nastąpiło bowiem pozbywanie się pojazdów, były one nabywane w kolejnych etapach obrotu. Również certyfikat zniszczenia pojazdu nie stanowi, iż jest on odpadem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, że decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2008 r. zobowiązująca skarżącego do przekazania przedmiotowych pojazdów do stacji demontażu pojazdów lub unieszkodliwienia w sposób racjonalny ekologicznie pod nadzorem celnym, uznająca je tym samym za nielegalnie wwiezione do Polski odpady,
IV SA/Wa 358/09 stała się ostateczna. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w znajdującej się w aktach notatce urzędowej (k. 28), a także w złożonym na rozprawie oświadczeniu pełnomocnika skarżącego (protokół rozprawy - k. 32).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem postępowania prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. nr 124, poz. 859). Stosownie do tego przepisu organ nakłada karę na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia.
W związku z tym, że niesporna jest okoliczność nie dokonania zgłoszenia przedmiotowych pojazdów, decydujące znaczenie w sprawie ma okoliczność, czy pojazdy te są odpadem w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
Kwestia powyższa została już rozstrzygnięta w innym postępowaniu prowadzonym przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, który ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] zobowiązał skarżącego do przekazania przedmiotowych pojazdów do stacji demontażu pojazdów lub unieszkodliwienia w sposób racjonalny ekologicznie pod nadzorem celnym, kwalifikując je jako nielegalnie wwiezione do Polski odpady.
Wprawdzie w świetle obowiązujących regulacji brak konieczności, aby wydanie ostatecznej decyzji w przedmiocie obowiązku przekazania przedmiotowych pojazdów do stacji demontażu pojazdów poprzedzało wydanie decyzji o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej, jednak w konkretnych uwarunkowaniach formalnych danej sprawy prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej organy są związane ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., którą dane pojazdy zostały zakwalifikowane jako odpady. Nie mają kompetencji do powtórnego orzekania, czy dany pojazd jest, czy też nie jest odpadem. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważania odnośnie kwestii, czy przedmiotowe motocykle są odpadami są bezprzedmiotowe. Nie do zaakceptowania byłaby bowiem sytuacja, w której w obrocie prawnym funkcjonowałyby dwie decyzje odmiennie kwalifikujące dany pojazd (odpad lub nie-odpad). Bez ewentualnego wyeliminowania w trybie nadzwyczajnym z obrotu prawnego ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. nie jest dopuszczalna odmienn kwalifikacja przedmiotu w innym orzeczeniu, gdyż decyzja taka dotknięta byłaby wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego -1. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Powyższe uchybienie nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, a więc jego dostrzeżenie przez Sąd nie mogło prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, co wynika a contrario z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.".
Stosownie do art. 134 § 1 p. p. s. a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Jako że przedmiotem sprawy administracyjnej było nałożenie kary pieniężnej na odbiorcę odpadu, a nie kwalifikacja przedmiotowych motocykli jako odpadów, to kwestia tej kwalifikacji dokonana w zaskarżonej decyzji nie mogła być przedmiotem kontroli Sądu.
Sąd miał na uwadze jednocześnie, iż wysokość przewidzianej przez art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów kary pieniężnej, nakładanej na odbiorcę przywiezionych nielegalnie z zagranicy bez dokonania zgłoszenia odpadów, jest uznaniowa i waha się od 50.000 zł do 300.000 zł, a zaskarżoną decyzją organ nałożył na skarżącego karę w najniższej możliwej wysokości.
W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p. p. s. a.