Uzasadnienie
R. W. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 7 grudnia 2015 r. oraz dołączonej do niego kopii umowy zlecania z dnia [...] grudnia 2014 r. wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Od kilku lat uzyskuje dochód, świadcząc usługi na rzecz firmy zajmującej się ochroną mienia. Dochód uzyskiwany w ten sposób wynosi 1.200 – 1.300 zł miesięcznie. Z wynagrodzenia potrącana jest przez komornika kwota 150 zł. R. W. nie ma mieszkania. Czynsz najmu i opłaty za media pochłaniają 500 zł miesięcznie. Skarżący wydatkuje także 98 zł miesięcznie na bilety komunikacji miejskiej. Wnioskujący nie ma oszczędności, ani wartościowych przedmiotów. Jest właścicielem nieruchomości leśnej o powierzchni około 0,8 ha.
Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wykazane przez skarżącego koszty utrzymania samodzielnie prowadzonego gospodarstwa domowego wynoszą prawie 600 zł. Wynagrodzenie otrzymywane na podstawie umowy zlecania wynosi 1.200 – 1.300 zł miesięcznie, przy czym potrącane jest z niego 150 zł na należności egzekwowane przez komornika.
Przy uwzględnieniu aktualnego poziomu cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, których skarżący nie wyszczególnił w złożonym wniosku, jak wyżywienie, czy ubranie, zestawienie powyższych kwot prowadzi do wniosku, że R. W., nie dysponując oszczędnościami, ani majątkiem, który mógłby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.