Uzasadnienie
M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Zarządzeniem z dnia 3 marca 2009 r. wezwano go do uiszczenia wpisu od skargi. W dniu 18 marca 2009 r. (data stempla pocztowego) M. S. zwrócił się o "uchylenie opłaty" w kwocie 200 zł wskazując, że możliwości płatnicze nie pozwalają mu na uiszczenie wpisu od skargi. Żądanie skarżącego potraktowano jako wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w zwykłej formie pisemnej i wezwano do jego uzupełnienia poprzez złożenie na urzędowym formularzu (PPF) w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponieważ M. S. nie uczynił zadość wskazanemu wezwaniu w wyznaczonym terminie, zarządzeniem z dnia 22 maja 2009 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 1 czerwca 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 31 akt sądowych). W dniu 8 czerwca 2009 r. (data stempla pocztowego) M. S. wniósł sprzeciw od zarządzenia z dnia 22 maja 2009 r.
Przy piśmie z dnia 30 czerwca 2009 r. ponownie przesłano skarżącemu formularz PPF celem osobistego wypełnienia, podpisania i zwrotu do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie wraz formularzem wniosku doręczono w dniu 6 lipca 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 43 akt sądowych). W dniu 13 lipca 2009 r. (data stempla pocztowego) M. S. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wniosek złożono na urzędowym formularzu (PPF).
Skarżący pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z żoną i dwojgiem dzieci. Źródłami dochodu czteroosobowej rodziny są świadczenie emerytalne wnioskodawcy w kwocie 1.604,09 zł miesięcznie, świadczenie emerytalne jego żony w miesięcznej wysokości 675,00 zł oraz świadczenie rentowe syna w miesięcznej wysokości 567,08 zł. Córka skarżącego nie osiąga dochodu.
M. S. jest właścicielem domu o powierzchni 80 m2, który - jak wskazał wymaga remontu oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 2,57 Nie posiada innych nieruchomości, wartościowych przedmiotów, oszczędności, papierów wartościowych, ani innych zasobów pieniężnych. Syn skarżącego posiada samochód z 1995 r.
Ze względu na stan zdrowia skarżącego, część dochodów gospodarstwa domowego przeznaczana jest na zakup niezbędnych mu leków. Wnioskodawca i jego żona zobowiązani są do spłaty kredytów bankowych w łącznej kwocie 50.000,00 zł. Zarówno przeciwko żonie M. S., jak i przeciwko jego synowi prowadzona jest egzekucja komornicza. Miesięczna wysokość spłat dokonywanych przez żonę w związku z tym postępowaniem wynosi 168,77 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przedmiotem postępowania po złożeniu sprzeciwu nie jest więc ocena postanowienia, czy też zarządzenia wydanego przez referendarza sądowego, lecz ponowne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie wnioskowanym przez skarżącego.
Według art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W ocenie Sądu w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy M. S. wykazał istnienie przesłanek obligujących do przyznania mu prawa pomocy w żądanym zakresie.
Dochód uzyskiwany w czteroosobowym gospodarstwie domowym skarżącego wynosi 2.846,17 zł, co daje 711,54 zł na jedną osobę. Zdaniem Sądu pozwala on na zaspokojenie jedynie podstawowych kosztów utrzymania.
Należy mieć przy tym na uwadze, że zarówno skarżący, jak i jego żona zobowiązani są do spłaty zobowiązań wobec banku w łącznej kwocie 50.000 zł. Co istotne, w związku ze stanem zdrowia wnioskodawca musi ponosić koszty zakupu niezbędnych leków.
Zdaniem Sądu okoliczność prowadzenia przeciwko żonie skarżącego i jego synowi postępowań egzekucyjnych potwierdza, że dochód uzyskiwany w gospodarstwie domowym wnioskodawcy nie wystarcza na pokrycie całości miesięcznych zobowiązań czteroosobowej rodziny.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżący nie jest w stanie poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny.
Przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie zostały zatem spełnione.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 260 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.