Uzasadnienie
Burmistrz Miasta D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2014 r. o odmowie wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klasy II, położonych w obrębie [...], [...], [...], [...] oraz [...]. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, jednak w części zwanej "uzasadnieniem" strona powołała jedynie argumenty przemawiające za zasadnością podniesionych zarzutów merytorycznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony. Większość podniesionych przez skarżącego w skardze argumentów zmierza w kierunku kwestionowania samej odmowy wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze gurtów rolnych, co może podlegać ocenie Sądu jedynie w ramach merytorycznego rozpoznania skargi. Argumenty te pozostają poza obszarem oceny Sądu, dokonywanej w ramach postępowania z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zmierzają one do uprawdopodobnienia przesłanek wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co mogłoby prowadzić do wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Należy jednocześnie stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji także dlatego, że decyzja ta nie nadaje się do wykonania. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147; postanowienie NSA z dnia 24 września 2009 r. o sygn. akt II OZ 782/09, publ. Lex 629019).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. W konsekwencji nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania i nie wywiera żadnych skutków materialnoprawnych.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na mocy art. 61 § 3 "a contrario" P.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.