Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymało w mocy orzeczenie Burmistrza Miasta M. z [...] września 2015 r., o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego zgodność "budowy budynku gospodarczego wybudowanego w 1937 roku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dotyczy budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. W. [...] w M.". Z żądaniem wydania zaświadczenia wystąpiła p. Z. K., zwana dalej "Wnioskodawcą".
Uzasadniając orzeczenie wskazano:
- - teren, gdzie usytuowano budynek, jest objęty Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego terenu "[...]", zwanym dalej "Planem", zatwierdzonym uchwałą [...] Rady Miasta M. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu "[...]" w M. i jest oznaczony jako teren zabudowy usługowej i zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (symbol UMW1).
- - stosownie do § 59 Planu:
"1. Teren UMW1 przeznacza się na realizację i utrzymanie zabudowy usługowej i mieszkaniowej wielorodzinnej.
- 2. Na terenie UMW1 dopuszcza się realizację i utrzymanie usług nieuciążliwych w wydzielonych częściach budynku lub zlokalizowanych w obiektach wolnostojących sieci i obiektów infrastruktury technicznej oraz obiektów towarzyszących takich jak: miejsca postojowe, dojścia i dojazdy, drogi wewnętrzne, ogrodzenia i mała architektura.",
- - stosownie do § 62 pkt 1-4 Planu: "Na terenie UMW1 ustala się następujące szczegółowe warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu:
- 1) budynki można realizować wyłącznie w formie budynków wolnostojących za wyjątkiem terenów gdzie wskazano na rysunku planu linie pierzei ciągłych, na terenach tych zabudowę należy realizować zgodnie z zasadą określoną tą linią
- 2) usługi można realizować w formie oddzielnych budynków lub w wydzielonych częściach budynków mieszkalnych;
- 3) powierzchnia użytkowa mieszkalna musi stanowić więcej niż 50% powierzchni użytkowej wszystkich budynków zlokalizowanych na jednej działce;
- 4) funkcje gospodarcze i garażowe mogą być realizowane wyłącznie, jako wbudowane w budynki związane z przeznaczeniem terenu;",
- - ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy budynek ma charakter gospodarczy; na charakter taki wskazuje p. R. K. w pkt. 1.1 opracowania, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2010 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu nr [...] z [...] lipca 2015 r., jak również sam Wnioskodawca (pismo z 9 września 2015 r.),
- - stosownie do § 62 pkt 4 Planu, funkcje gospodarcze i garażowe mogą być realizowane wyłącznie, jako wbudowane w budynki związane z przeznaczeniem terenu; skoro powyższy budynek - wolnostojący - ma charakter gospodarczy, tym samym nie jest zgodny z ustaleniami Planu,
- - brak jest zatem możliwości wydania zaświadczenia o żądanej treści.
W skardze sformułowano zarzut naruszenia:
- - art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i dowolną ocenę materiału dowodowego, wobec przyjęcia, że budynek ma charakter gospodarczy i z tego powodu jest niezgodny z Planem, w sytuacji gdy opracowanie p. R. K. wskazuje na charakter gospodarczo-usługowy budynku,
- - art. 217 § 2 i art. 218 w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez odmowę wydania zaświadczenia w przedmiocie zgodności budynku z Planem, w sytuacji gdy zaistniały podstawy do wydania zaświadczenia i potwierdzenia faktu, że budynek jest zgodny z jego ustaleniami,
- - § 62 pkt 4 i § 62 pkt 1 i 2 Planu, poprzez błędne ustalenie, że występuje niezgodność budynku z jego zapisami, w sytuacji gdy ma on charakter gospodarczo-usługowy i powinny mieć zastosowanie § 62 pkt 1 i 2.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym akcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem kwestionowane orzeczenie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Trafnie organy obu instancji skonstatowały, że brak jest możliwości wydania zaświadczenia o żądanej treści.
W ramach procesu legalizacji samowoli budowlanej Skarżąca sformułowała konkretny wniosek, żądając potwierdzania - w formie zaświadczenia, że konkretny obiekt, określony przez nią mianem gospodarczego jest zgodny z postanowieniami Planu. W sprawie bezsporne jest, że wolnostojący obiekt tego rodzaju nie jest zgodny z Planem. Argumentacja organu, niepodważana w skardze, jest trafna i jej ponowne przytaczanie jest zbyteczne.
W skardze podnosi się natomiast zarzuty związane z błędnym zakwalifikowaniem obiektu, jako gospodarczego, gdy w istocie - zdaniem strony - jest to budynek usługowo-gospodarczy, a tego rodzaju zabudowa byłaby dopuszczona Planem. Podnoszone kwestie wykraczają poza zakres sprawy, której granice zakreśla treść wniosku – żądania o wydanie zaświadczenia.
O ile natomiast obiekt ma aktualnie w istocie inny charakter - prowadzona jest tam działalność gospodarcza, służąca zaspokojeniu potrzeb ludzi (patrz tak potoczne rozumienie pojęcia "usług") – Wnioskodawczyni winna wystąpić o zaświadczenie o innej treści. Poza granicami danej sprawy jest kwestia czy prowadzący postępowanie legalizacyjne organ administracji, właściwy w sprawach budowlanych, uzna, że przedmiotowy obiekt spełnia stosowne wymagania techniczne dla tego rodzaju zabudowy.
W tej sytuacji organ odwoławczy bezzasadnie zajmował stanowisko w kwestii, czy wskazywany we wniosku obiekt ma obecnie charakter gospodarczy – kwestia ta wykracza poza granice tej sprawy. Uchybienie to nie miało jednak żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, dotyczącego zasadności odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego zgodność z Planem istniejącego budynku określonego z przeznaczeniem na gospodarczy. Stwierdzenie uchybienia przepisom postępowania (prawidłowe uzasadnienie – art. 107 §. 3 w zw. z art. 126 oraz art. 8 K.p.a.), które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, nie może stanowić przesłanki uchylenia skarżonego aktu, co wynika a contrario z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. W szczególności nie sposób uznać, aby sprawa nie była przez organ wystarczająco wyjaśniona czy też naruszono reguły wydawania zaświadczeń.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.