Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] o wymeldowaniu W. O. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, iż z wnioskiem o wymeldowanie W. O. wystąpiła B. O. – matka wymeldowanego, jako najemca lokalu, sprawująca jednocześnie funkcję rodziny zastępczej dla dzieci W. O. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji ustalono, że W. O. opuścił przedmiotowy lokal w październiku 2004 r. Potwierdzają to zeznania B. O., zamieszkującej w przedmiotowym lokalu, zeznania M. O. – córki W. O., zeznania dwóch sąsiadek oraz ustalenia Komisariatu Policji [...]. Potwierdził to także W. O. wskazując, iż opuścił lokal ze względu na konflikty z matką B. O., lecz przychodzi do lokalu 3-4 razy w tygodniu. Po rozpatrzeniu sprawy z wniosku B. O., Prezydent W. wydał w dniu [...] sierpnia 2005 r. decyzję o wymeldowaniu W. O. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. W. O. wskazał, iż obecnie przebywa w lokalu, z którego został wymeldowany, w czasie ciągłym, posiada do niego klucze oraz znajdują się w nim jego rzeczy, dlatego domaga się uchylenia kwestionowanej decyzji.
Wojewoda [...], jako organ drugiej instancji, zlecił przeprowadzenie dodatkowych czynności dowodowych, w postaci kontroli meldunkowej i ponownych przesłuchań świadków, w wyniku których ustalono, iż W. O. powrócił do lokalu w czasie prowadzonego postępowania o wymeldowanie, po około dwóch miesiącach nieobecności.
Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Wojewoda [...] stwierdził w decyzji z dnia [...] października 2005 r., w ramach art. 80 kpa, że zajęcie pokoju przez wymeldowanego w spornym lokalu ma jedynie na celu stworzenie pozorów zamieszkiwania na potrzeby toczącego się postępowania, dlatego nie może być ono poczytane za zamieszkiwanie w tym lokalu. Świadczy to o utrzymaniu zameldowania w lokalu, a nie zamieszkiwania w nim. Również posiadanie w lokalu swoich rzeczy nie świadczy przeciwko opuszczeniu tego lokalu.
W skardze na decyzję Wojewody [...] dnia [...] października 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, W. O. stwierdził, iż nadal przebywa w lokalu, z którego został wymeldowany, a sprawa wymeldowania jest wynikiem konfliktu z matką. W konkluzji skargi domaga się ponownego zbadania sprawy wymeldowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, nie stwierdzając podstaw do zmiany wydanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960, ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Z powyższego wynika, iż wymeldowanie dokonywane jest w przypadku, gdy dana osoba opuści miejsce pobytu stałego i nie dopełni obowiązku wymeldowania się. Czynność zameldowania oraz wymeldowania ma charakter czynności rejestrującej stan faktyczny w zakresie pobytu stałego lub czasowego w danym miejscu. Stanowi potwierdzenie tego stanu.
Z ustaleń dokonanych przez organy orzekające wynika, iż W. O. opuścił lokal nr [...] przy ul. [...] w W. w październiku 2004 r., czego sam skarżący nie kwestionuje. Następnie, po otrzymaniu w dniu [...] sierpnia 2005 r. kopii decyzji organu pierwszej instancji o wymeldowaniu (karta [...] akt administracyjnych), skarżący powrócił do lokalu, z którego został wymeldowany, lecz obecnie, jak zeznała B. O. na rozprawie w dniu 22 czerwca 2006 r., od [...] kwietnia 2006 r. nie przebywa w spornym mieszkaniu, zabrał swoje rzeczy osobiste, i razem z konkubiną wyprowadzili się.
W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, ustalenia organów orzekających co do opuszczenia przez W. O. lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. - z brakiem zamiaru stałego przebywania w nim, w ocenie Sądu znajdują podstawę prawną w art. 80 kpa. Do chwili wydania decyzji o wymeldowaniu przez organ pierwszej instancji, czas i okoliczności opuszczenia spornego lokalu nie są kwestionowane nawet przez skarżącego, który przez cały czas dysponował możliwością powrotu do lokalu. Przedmiotem sporu stał się natomiast charakter ponownego przebywania skarżącego w lokalu, z którego został wymeldowany. Okoliczności tego pobytu, jakie organ drugiej instancji ustalił w dodatkowym postępowaniu dowodowym, dają podstawę do przyjęcia, iż ponowne zamieszkanie skarżącego w spornym lokalu nie ma charakteru trwałego, wynikającego z zamiaru stałego pobytu w tym lokalu, lecz charakter przejściowy, na czas toczącego się postępowania o wymeldowanie.
Wprawdzie organ drugiej instancji ocenia stan faktyczny istniejący w dniu podejmowania decyzji, to jednak stan ten w przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] ocenił prawidłowo, jako stan przejściowy. Stwierdzone w toku postępowania dowodowego okoliczności przebywania skarżącego z konkubiną w innym lokalu, w którym konkubina zamieszkiwała, dają podstawę do uznania, iż skarżący związał swoje zamiary stałego pobytu poza lokalem, z którego został wymeldowany.
Trafność oceny organu drugiej instancji o przejściowym charakterze pobytu skarżącego w spornym lokalu potwierdza także fakt wyprowadzenia się w kwietniu 2006 r. skarżącego wraz konkubiną, z zabraniem swoich rzeczy, co zeznała B. O. na rozprawie przed Sądem w dniu 22 czerwca 2006 r.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.
O zwrocie kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 250 w zw. z art. 242 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.