Uzasadnienie
T. Z. w dniu 13 marca 2013 r. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i studiującą córką, która pozostaje na ich utrzymaniu. Źródłem utrzymania skarżącego oraz jego rodziny jest renta wnioskodawcy w wysokości 988,00 zł oraz dochód otrzymywany przez jego małżonkę z tytułu wynajmu mieszkania w wysokości 300,00 zł miesięcznie. Wysokość otrzymywanego przez skarżącego świadczenia rentowego pomniejszana jest o koszty systematycznie zakupywanych lekarstw.
Z nadesłanego formularza wniosku wynika, iż wnioskodawca jest właścicielem domu o pow. 200 m2 i nieruchomości rolnej o pow. 0,9 ha. Poza tym skarżący nie posiada żadnego innego majątku, przedmiotów wartościowych ani środków pieniężnych.
Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz wynikających z załączonych do niego dokumentów źródłowych uzasadnia przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy bowiem stwierdzić, że rzeczywisty dochód, którym rodzina wnioskodawcy dysponuje, tj. 1288 zł miesięcznie netto na trzy osoby, co daje kwotę 429 zł na jedną osobę, nie tylko nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych, ale nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania wnioskodawcy. Zestawienie wysokości dochodów, którymi skarżący miesięcznie dysponuje na zaspokojenie potrzeb życiowych swojej rodziny z wysokością cen artykułów pierwszej potrzeby, wielkością przeciętnych potrzeb polskiego gospodarstwa domowego oraz wysokością ponoszonych przez skarżącego kosztów leczenia, prowadzi do wniosku, że z posiadanych środków pieniężnych nie jest on w stanie, bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym dla swojej rodziny, ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego.
Należy zatem uznać, iż aktualna sytuacja materialna wnioskodawcy, w szczególności niskie dochody, pozwala na stwierdzenie, że zasadne jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.