Uzasadnienie
Rada Miasta C. uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. odrzuciła zarzut wniesiony przez R.K. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "A." w C..
Zarzucający zgłaszał zastrzeżenia do przewidzianego w projekcie planu przeznaczenia należącej do niego działki (Nr [...]) pod ślepą uliczkę – ciąg pieszo-jezdny, oznaczony symbolem 061 KP, gdyż zdaniem zgłaszającego zarzut – będzie ona służyła wyłącznie właścicielom działki sąsiedniej (Nr [...]), należącej do J. i Z. Z. i w konsekwencji podwyższyłaby znacznie wartość działek sąsiadów kosztem pozbawienia R.K. jego własności.
Zgłaszający zarzut oświadczył nadto, że nie wyraża zgody na wprowadzenie do planu jakichkolwiek ustaleń, prowadzących do naruszenia jego własności.
Z uzasadnienia uchwały wynika, że zaprojektowany na działce R.K. ciąg pieszo-jezdny 061 KP, stanowić ma odgałęzienie ("sięgacz") prowadzące od ulicy 060 KD w kierunku zachodnim, zakończone placem do zawracania. Odgałęzienie to umożliwić ma dojazd do przewidywanych nowych działek budowlanych, które powstać mogą w wyniku podziału działki Nr [...], należącej do Z.Z., przy czym pierwotnie w projekcie planu oznaczono podział nieruchomości Z.Z. na 3 działki, zaś w wyniku częściowego uwzględnienia zarzutu R.K. – skrócono ciąg pieszo-jezdny 061 KP z 59 m do 37 m i przewidziano możliwy podział działki [...] na dwie działki budowlane.
Odrzucenie zarzutu dotyczącego "przeprowadzania jakichkolwiek prac na działce" uzasadniono tym, że poza ciągiem pieszo-jezdnym zaplanowano także na działce R.K. odcinek drogi dojazdowej 060 KD, która także jest niezbędna dla przeprowadzenia scalenia i ponownego podziału okolicznych posesji i zdaniem Rady "brak jest możliwości zmiany zaproponowanego układu komunikacyjnego oraz podziału na działki budowlane bez szkody dla ekonomicznego wykorzystania terenu, "a ustalając przeznaczenie terenu obejmującego działkę skarżącego Rada działała w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego".
Skargę na tę uchwałę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R.K. podtrzymując zgłoszone zarzuty do projektu planu i podnosząc, że przewidziane w tym projekcie rozwiązania pozbawiające go własności na rzecz sąsiada stanowią nadużycie i są pogwałceniem zasad współżycia społecznego.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta C. wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Przyjęte w projekcie planu rozwiązania komunikacyjne przewidziane na działce Nr [...], należącej do R.K. są konsekwencją dokonanych w tym projekcie oznaczeń granic działek budowlanych, które miałyby powstać w wyniku przeprowadzenia scalenia i ponownego podziału nieruchomości. Zaprojektowane drogi miałyby umożliwić dojście i dojazd do tych działek.
Takie rozwiązania przewidziane w projekcie planu wykraczają poza materię, która może być regulowana planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 10 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 35 poz. 39 ze zmianami) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się – w zależności od potrzeb – zasady i warunki podziału terenu na działki budowlane (określenie normatywów powierzchni działek budowlanych i ich tworzenia – np. poprzez łączenie istniejących działek, inne kwestie ogólne związane ze scalaniem i wtórnym podziałem). Przepis ten nie dopuszcza natomiast dokonywania w projekcie planu podziału terenu na konkretne działki o ściśle określonych granicach. Tego rodzaju ingerencja Rady Gminy w uprawnienia właścicielskie w odniesieniu do nieruchomości położonych na obszarze objętym planem zagospodarowania przestrzennego nie jest dopuszczalna i nie wynika z jednoznacznego upoważnienia ustawowego dla Rady Gminy, zawartego w powyższej ustawie.
Scalanie i podział nieruchomości dokonywane jest na innych zasadach i w innym trybie niż tryb przewidziany dla uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego. Problematykę tę reguluje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 96 poz. 543 ze zmianami) w art. art. 101 – 108.
Skoro zatem zarzuty skarżącego dotyczą tych ustaleń planu, które są bezpośrednim skutkiem zawartych w planie rozstrzygnięć, dotyczących praw nie podlegających uregulowaniu w planie zagospodarowania przestrzennego – to zarzuty te są w pełni uzasadnione.
Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.