Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] (dalej także jako: Inspektor), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2008 rM orzekającą o odmowie dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków w zakresie powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] położonej w W. - Dzielnicy [...] przy ulicy [...] oraz o umorzeniu postępowania w części dotyczącej wydania kopii decyzji orzekającej o zmianie powierzchni działki nr [...] z obrębu [...].
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Inspektor wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Właściciel nieruchomości uregulowanej w KW nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], położonej przy ulicy [...] w Dzielnicy [...] wystąpił do organu z wnioskiem o wydanie kopii decyzji orzekającej o zmianie powierzchni tej działki z [...] m2 na [...] m2 oraz dowodów jej doręczenia, a w przypadku braku żądanych dokumentów - o przywrócenie poprzednich wpisów dotyczących powierzchni działki.
Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Prezydent W. orzekł o odmowie dokonania zmiany w dokumentach ewidencji gruntów w zakresie powierzchni działki nr [...] wynoszącej [...] m2.
Decyzja ta po rozpatrzeniu złożonego odwołania została uchylona decyzją Inspektora z [...] grudnia 2006 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy uznał, iż Prezydent W. nie rozpoznał sprawy zgodnie z wnioskiem strony. Nie wyjaśnił, w jakim trybie i na podstawie jakich przepisów wykonano modernizację ewidencji gruntów, czy może było to odnowienie operatu ewidencyjnego oraz czy właściciele działki zostali zawiadomieni o prowadzonych pracach oraz kiedy, w jakiej formie i w jakim zakresie nastąpiła zmiana danych ewidencyjnych dotyczących dawnej działki nr [...]. Organ wskazał także, iż należy wyjaśnić i przebadać zmianę wykazanego przebiegu granic przedmiotowej działki, w stosunku do granic wykazanych w operacie założenia ewidencji gruntów wg stanu użytkowania.
Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z [...] marca 2008 r. Prezydent W. podtrzymał zajęte wcześniej stanowisko o odmowie dokonania w ewidencji gruntów zmiany powierzchni działki nr [...] oraz umorzył postępowanie w części
IV SA/Wa 366/10 dotyczącej wydania kopii decyzji orzekającej o zmianie powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...].
Po rozpatrzeniu odwołania M. W. i E. J., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego -decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Inspektor wskazał iż w świetle art,20 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U, z 2005 r. Nr 240, poz.2027 ze.zm.), zwanej dalej "ustawą", oraz §12 ust.1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r, w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz, U, Nr 38, poz. 454), zwanego dalej "rozporządzeniem", ewidencja gruntów nie tworzy, a jedynie odzwierciedla stany prawne i faktyczne gruntów, budynków i lokali ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające.
Tym samym starosta (prezydent) prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie posiada uprawnień do samoistnego kreowania poprzez tę ewidencję nowych stanów prawnych bez zachowania procedur określonych przepisami ustawowymi. Stąd też poprzez żądanie wpisów w ewidencji gruntów nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Posiadanym przez organ dokumentem stanowiącym tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości jest akt notarialny umowy sprzedaży z dnia [...] września 1995 r. rep. [...] na mocy której M. W. i E. J. nabyli nieruchomość objętą KW nr [...], stanowiącą działkę nr [...] o powierzchni [...] m2. Zgodnie z wnioskiem stron zawartym w akcie sąd powszechny dokonał w księdze wieczystej wpisu własności nieruchomości na rzecz nowych nabywców, o czym świadczy protokół z badania księgi sporządzony w marcu 1998 r. w ramach prac związanych z odnowieniem operatu ewidencyjnego.
W powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym prowadzonym przez Prezydenta W. znajduje się plan podziału na place osad nr [...],[...] i [...] wydzielonych z D., gdzie działka oznaczona nr [...] ma wymiary 14 x 26 sążni, a więc jej powierzchnia po przeliczeniu sążni na m2 odpowiada powierzchni figurującej w księdze wieczystej, akcie notarialnym oraz w ewidencji gruntów. Mapa ta stanowiła podstawę do obliczenia współrzędnych punktów załamania granic działek oraz ich powierzchni w ramach prac związanych z odnowieniem operatu ewidencyjnego. W świetle posiadanych przez organ dokumentów oraz obowiązujących przepisów prawa dane ewidencyjne odnoszące się do
IV SA/Wa 366/10 nieruchomości stanowiącej własność skarżących są prawidłowe, a więc wniosek o ich zmianę, nie poparty żadnym dokumentem przewidzianym prawem, jest nieuzasadniony.
Zarzuty dotyczące przeprowadzonego w latach 1998 - 1999 odnowienia ewidencji gruntów są uzasadnione tylko w części dotyczącej braku udziału skarżących. Jednak powyższe nie może, w ocenie organu, stanowić podstawy do przywrócenia poprzednich danych ewidencyjnych figurujących przed odnowieniem operatu.
Skargę na powyższą decyzję Inspektora wnieśli M. W. i E. J., podnosząc:
naruszenie art.107 § 1 i § 3 kpa poprzez wydanie decyzji bez wskazania konkretnych przepisów prawa, na podstawie których organ uznał, że można dokonać zmiany powierzchni nieruchomości bez udziału w postępowaniu jej właściciela i bez zatwierdzenia takiej zmiany decyzją administracyjną oraz niewyjaśnienie w uzasadnieniu wszystkich kwestii objętych odwołaniem, naruszenie art.104 § 1 kpa poprzez uznanie, że zmiany w treści prawa własności można dokonać bez wydania decyzji w indywidualnej sprawie, art. 7 Konstytucji RP i art, 6 kpa poprzez oparcie zasadności rozstrzygnięcia organu
I instancji na podstawie nieobowiązującego prawa, to jest zarządzenia Ministra
Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M.P. Nr 11, poz. 98 ze, zm.), § 30 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 158, poz.813) poprzez zaakceptowanie zmiany w powierzchni nieruchomości dokonanej bez podstawy prawnej i faktycznej, § 51 ust.1 i 2 powołanego rozporządzenia poprzez przyjęcie, że wprowadzenie jakichkolwiek zmian w operacie w czasie obowiązywania przepisów tego rozporządzenia było możliwe przy pominięciu zawiadomienia właścicieli (skarżących), art. 7, 75, 77, 80 kpa poprzez naruszenie obowiązku podejmowania wszelkich kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym obowiązków w zakresie postępowania dowodowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję z [...] czerwca 2008 r. W uzasadnieniu Sąd
IV SA/Wa 366/10 podniósł, iż w toku postępowania przed organami nie ujawnione zostały żadne dokumenty, które uzasadniałyby dokonanie żądanej zmiany,
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lutego 2010 r. uchylił orzeczenie Sądu I instancji z dnia 1 grudnia 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie NSA podniósł, iż analiza akt sprawy prowadzi do stwierdzenia, że organy administracji geodezyjno-kartograficznej nie podjęły żadnych kroków do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a tym samym nie wykazały zasadności zastosowania przezeń § 47 ust. 3 rozporządzenia. W ocenie NSA, Sąd I instancji ustalając stan faktyczny sprawy oparł się na informacji podanej w uzasadnieniu decyzji organów, że zmiany w ewidencji gruntów i budynków nastąpiły w latach 1998 -1999 na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów budynków oraz zachowującego moc na podstawie § 65 ust, 2 zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów. Dokonując powyższych ustaleń Sąd I instancji pominął, w ocenie NSA, że w obowiązującym od dnia 17 października 1997 r. porządku prawnym (data wejścia w życie Konstytucji RP), podstawę prawną w rozpoznawanych indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej mogą stanowić wyłącznie akty normatywne posiadające przymiot źródeł prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP.
Do kategorii źródeł prawa wymienionych w art. 87 ust.1 Konstytucji nie należą przepisy zarządzenia z dnia 20 lutego 1969 r. W związku z powyższym powoływanie się przez starostę, a także przez Sąd I instancji, na ten przepis stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego.
NSA wskazał, iż rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceni czy postępowanie administracyjne z wniosku skarżących w przedmiocie dokonania zmiany powierzchni działki w ewidencji gruntów i budynków było przeprowadzone zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków bo taki jest zakres rozpoznawanej sprawy.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm, zwana dalej także P.p.s.a.)
IV SA/Wa 366/10
Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny,
Rozpatrując ponownie sprawę na podstawie wyżej wymienionego kryterium, biorąc pod uwagę wykładnię prawa zaprezentowaną w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem zarówno materialnym, jak i procesowym stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W kontrolowanej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) oraz przepisy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako: kpa).
Stosownie do § 46 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek. Zgodnie z § 45 ust, 1 rozporządzenia aktualizacja operatu ewidencyjnego polega na wprowadzeniu udokumentowanych zmian. Sposób dokumentowania tych zmian wynika z § 35 rozporządzenia, który wskazuje źródła danych ewidencyjnych. Źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji są: 1) materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, 2) wyniki pomiarów fotogrametrycznych, 3) wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych, 4) dane zawarte w innych ewidencjach i rejestrach, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez sądy, organy administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, 6) dane zawarte w dokumentacji architektoniczne - budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, 7) wyniki oględzin. Zatem tylko na podstawie takich źródeł mogą być wprowadzone zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków.
Z kolei przepis § 47 ust. 3 rozporządzenia ustanawia wyjątek od reguły niezwłoczności aktualizacji operatu ewidencyjnego po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów. Tylko w sytuacji, gdy aktualizacja wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
IV SA/Wa 366/10
W rozpoznawanej sprawie organy ewidencyjne wszczęły i prowadziły postępowanie właśnie na podstawie § 47 ust. 3 rozporządzenia, wobec czego zobligowane były na mocy powołanego przepisu do przeprowadzenia określonych czynności, wskazanych w ust. 3, tj. przyjęcie wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, Z akt sprawy nie wynika aby organy przeprowadziły jakiekolwiek postępowanie, czym naruszyły, w ocenie Sądu, nie tylko powołany wyżej przepis rozporządzenia ale także art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 kpa.
W zmodyfikowanej treści wniosku skarżący domagali się wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów dotyczącej powierzchni kupionej przez nich działki. Skarżący choć kupili w 1995 r., aktem notarialnym, działkę nr [...] o pow. [...] m2, domagali się zmiany jej powierzchni w ewidencji gruntów i budynków na [...] m2. Swoje żądanie wywodzą z faktu, iż z zaświadczenia z ewidencji gruntów i budynków, dołączonego do aktu notarialnego, wynika, że powierzchnia działki nr [...] (w ewidencji określona jako działka nr [...]) wynosiła [...] m2. W wyniku wyjaśnień sprzedającego (wzmianka w treści aktu) notariusz przyjął mniejszą powierzchnię działki tj. [...] m2, niż podana w wypisie z ewidencji gruntów.
Powierzchnia działki nr [...] została zmieniona w ewidencji gruntów z [...] m2 na [...] m2. Zmiana powyższa została wprowadzona w wyniku przeprowadzonego odnowienia operatu ewidencji gruntów w latach 1998 -1999. Z protokołu z dnia 12 stycznia 1998 r. z przeprowadzonych czynności w celu stwierdzenia stanu władania gruntami w związku z wykonywaniem kompleksowego odnowienia operatu ewidencji gruntów, wynika rozbieżność pomiędzy danymi według istniejących w ewidencji gruntów, a danymi według przedłożonych dokumentów (akt notarialny z 1995 r.). Z jednej strony przedmiotową nieruchomość określono odpowiednio jako działkę nr [...] o pow. [...] m2, z drugiej jako działkę nr [...] o pow. [...] m2. Rozbieżność powyższa odnosi się nie tylko do powierzchni tej działki ale nawet do jej numeracji. Tą samą rozbieżność wskazuje akt notarialny z 1995 r., którym skarżący nabyli sporną nieruchomość, W aktach sprawy znajdują się nadto wyniki badań księgi wieczystej nr [...], które potwierdzają, iż KW jako oznaczenie nieruchomości wskazuje działkę nr [...] o pow. [...] m2.
Analiza akt sprawy, w tym treść protokołu z dnia 3 grudnia 1998 r. z ogłoszenia stanu władania przy odnowieniu oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, prowadzą do wniosku, iż dokonano zmian w ewidencji gruntów odnośnie powierzchni spornej działki w celu doprowadzenia do zgodności zapisów ewidencji gruntów ze stanem prawnym wynikającym z księgi
IV SA/Wa 366/10 wieczystej (choć numeracja tejże działki pozostaje bez zmian - w KW nr [...], a w ewidencji nr [...]). Prezydent W. wprost pisze, iż dane wykazane w ewidencji gruntów wynikają ze stanu prawnego, a nie nowych pomiarów na gruncie.
Tymczasem podstawą określenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane z ewidencji gruntów, a nie odwrotnie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2007 r. I CSK 230/07 lex nr 517977). Zmiany podmiotowe w stosunku do danej nieruchomości ujawnia się w ewidencji gruntów m. in. na podstawie ksiąg wieczystych (§12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia), natomiast oznaczenie nieruchomości w księdze wieczystej powinno być zgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, a ściślej wynikać z ewidencji, na co wskazują chociażby art. 26 i 27 ustawy z dnia 6 lipca 1982 o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124 poz. 1361 ze zm.) oraz § 49 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Określenie powierzchni w dziale I KW służy tyłko oznaczeniu nieruchomości (art. 25 ust, 1 pkt 1 ustawy o księgach wieczystych i § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 marca 1992 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece - Dz. U. Nr 29, poz. 128).
Wpis powierzchni gruntu w części "oznaczenie nieruchomości" działu I księgi wieczystej nie jest objęty domniemaniem prawdziwości z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, ani nie jest chroniony rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. W razie niezgodności tego z danymi z ewidencji gruntów sprostowanie winno nastąpić w postępowaniu wieczystoksięgowym na podstawie art. 27 i art. 57 ust. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece.
Dalej, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, wskazać należy, iż odnowienie ewidencji gruntów nastąpiło na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów budynków oraz zachowującego, w ocenie organów, moc na podstawie § 65 ust. 2 zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów. Zauważyć jednak należy, że w obowiązującym od dnia 17 października 1997 r. porządku prawnym, podstawę prawną w rozpoznawanych indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej mogą stanowić wyłącznie akty normatywne posiadające przymiot źródeł prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP. Do kategorii źródeł prawa wymienionych w art. 87 ust.1 Konstytucji nie należą przepisy zarządzenia z dnia 20 lutego 1969 r.
Nadto, co przyznają organy administracji publicznej, skarżący nie brali udziału w postępowaniu dotyczącym odnowienia ewidencji gruntów w zakresie działki nr [...] z obrębu [...].
IV SA/Wa 366/10
Prowadzone, w rozpoznawanej sprawie, na podstawie art. 47 ust, 3 rozporządzenia z 2001 r,, postępowanie w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji odnośnie powierzchni działki będącej własnością skarżących, wymaga przeprowadzenia dodatkowych czynności wyjaśniających, a wskazane wyżej okoliczności przemawiają za zasadnością prowadzenia takiego postępowania. Zapisy w ewidencji stanowią bowiem zbiór informacji odzwierciedlających nie tylko aktualny stan prawny ale i stan faktyczny.
Mając na uwadze powyższe rozważania, przyjąć należy, iż organy obu instancji, wydając decyzje o odmowie wprowadzenia żądanych przez skarżących zmian w ewidencji gruntów, oparły się jedynie na treści księgi wieczystej, a decyzja została uzasadniona faktem zgodności, w tym zakresie, ewidencji z księgą wieczystą. Błędna wykładnia przepisów o ewidencji gruntów i budynków oraz ustawy o księgach wieczystych i hipotece, a także fakt zakończenia postępowania w sprawie odnowienia ewidencji, nie uzasadnia, zdaniem Sądu, braku przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w zakresie wyłożonych powyżej rozbieżności powierzchni spornej działki, Postępowanie w trybie § 47 ust. 3 rozporządzenia rządzi się swoimi prawami i jest samodzielnym postępowaniem wymagającym zachowania określonej procedury, w tym przepisów postępowania wynikających z kpa.
Działania organów w niniejszej sprawie, naruszają § 47 ust. 3 rozporządzenia i powołane już wyżej przepisy kpa.
W szczególności organ nie dokonał żadnego pomiaru działki w terenie (ani obecnie, ani w czasie prac przy odnowieniu), aby wskazać rzeczywistą jej powierzchnię i wyjaśnić przyczynę różnicy w jej powierzchniach wykazanych w KW i ewidencji przed 1999 r. Nie przyjął od skarżących stosownych wyjaśnień na tę okoliczność i nie dokonał też żadnych ustaleń uzupełniających na podstawie zgromadzonych w ewidencji materiałów. Należy wskazać chociażby na okoliczność, iż w aktach sprawy znajdują się m.in. protokół ustalenia przebiegu granic działek do celów ewidencji gruntów i budynków i szkic graficzny stanowiący załącznik do tego protokołu, z których wynika, iż skarżący władają również działkami nr [...] oraz [...], a które to działki bezpośrednio graniczą ze sporną działką [...] ([...]), odpowiednio od północy i zachodu. Położenie tych działek i ich powierzchnia względem spornej działki (wąskie paski terenu wzdłuż granic, powiększające optycznie działkę "główną") mogą bowiem wpływać na świadomość skarżących odnośnie powierzchni działki nr [...].
IV SA/Wa 366/10
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie pozwalały w ocenie Sądu, na podjęcie decyzji o odmowie dokonania zmian w ewidencji gruntów w zakresie powierzchni działki nr [...]. Rozstrzygnięcie zostało podjęte przedwcześnie, a wręcz pochopnie, bez zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego i jego analizy.
Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę stanowisko przedstawione w niniejszym wyroku i przeprowadzi postępowanie w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz przepisami kpa, w szczególności art, 6, 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 kpa.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treści art. 200 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy.