Uzasadnienie
Skarżący wniósł, razem z F. C. (której jednocześnie jest pełnomocnikiem), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 18 listopada 2015r. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.] uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie skarżący J. G. nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi – stroną postępowania administracyjnego, dotyczącego zezwolenia na pobyt czasowy, była jego żona, F. C., w imieniu której (jako pełnomocnik) występował. Zgodnie bowiem z art. 98 oraz 158 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.) zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się na jego wniosek.
Postępowanie sądowoadministracyjne również dotyczy interesu prawnego skarżącej F. C., tzn. takiej sytuacji, w której podstawą uprawnienia lub obowiązku jest konkretna noma prawna. Tak rozumiany interes prawny należy odróżnić od interesu faktycznego, kiedy to dany podmiot "[...] jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego" [Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II OZ 720/13, niepubl.].
Z tych względów skarga J. G. nie może być merytorycznie rozpoznana, lecz podlega odrzuceniu jako wniesiona przez podmiot nieposiadający interesu prawnego do jej wniesienia, zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a.
Wobec powyższego, na postawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd orzekł jak wyżej.