Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Prezes Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego, odmówił potwierdzenia, że spełnia on warunki, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U., poz. 693 ze zm.).
W decyzji pouczono Skarżącego, że w przypadku niezadowolenia z wydanej decyzji może złożyć do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zaskarżona decyzja została wydana [...] grudnia 2015 r., zaś datą [...] grudnia 2015 r. opatrzono jej kopię.
Skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego.
Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do art. 52 § 2 P.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, w tym taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
Skarżący nie wniósł w postępowaniu administracyjnym przewidzianego przez ustawę środka zaskarżenia, tj. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji (art. 127 § 3 w zw. z art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.).
Skarżący powinien więc, jeszcze przed wniesieniem skargi do Sądu, wyczerpać tryb przewidziany w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., czyli złożyć do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a ewentualnie potem wnieść skargę do Sądu na decyzję wydaną po jego rozpatrzeniu.
W związku z powyższym skarga jest niedopuszczalna.
Oznacza to jednocześnie, że skarga jest oczywiście bezzasadna, a w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje (art. 247 P.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.