Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 listopada 2015 r. (data wpływu 30 listopada 2015 r.) spółka E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w L. (dalej: "Spółka") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r., sygn. [...] o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia Spółki na postanowienie Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., sygn. [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie części działki nr [...] w miejscowości [...].
Stan sprawy, poprzedzający wniesienie skargi do Sądu, przedstawia się w sposób następujący.
Przed Wójtem Gminy [...] toczyło się postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, na terenie części działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] w gminie [...]. W toku tego postępowania, stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z roku 2015, poz. 199; dalej: "u.p.z.p.") organ zwrócił się o uzgodnienie do m.in. Starosty [...] jako organu właściwego w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych, jako że inwestycja miała zostać zlokalizowana na gruncie wykorzystywanym na cele rolne.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., sygn. [...] Starosta [...] dokonał uzgodnienia bez zastrzeżeń przedłożonego mu projektu decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Postanowienie to zostało doręczone Spółce w dniu 20 czerwca 2015 r.
Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., sygn. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność tego zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, że do uzgodnienia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stosuje się odpowiednio przepis art. 106 k.p.a., z tym że do wniesienia zażalenia legitymowany jest wyłącznie inwestor, stosownie do art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Spółka, nie będąc inwestorem, nie miała zatem legitymacji do wniesienia zażalenia, co pociągało za sobą konieczność stwierdzenia jego niedopuszczalności.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółka, zarzucając decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] naruszenie przepisów postępowania, mające istoty wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- – art. 7 k.p.a. poprzez brak umożliwienia stronie zapoznania się z aktami sprawy, dokonania analizy akt sprawy oraz wypowiedzenia się w zakresie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy działka Spółki bezpośrednio graniczy z nieruchomością, na której ma być zrealizowana inwestycja;
- – art. 8 k.p.a. w ten sposób, że Starosta [...] oraz Wójt Gminy [...] nie zawiadomili Spółki o złożeniu projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;
- – art. 9 k.p.a. w ten sposób, że Starosta [...] oraz Wójt Gminy [...] nie poinformowali dostatecznie wcześnie Spółki o wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;
- – art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w ten sposób, że Starosta [...] oraz Wójt Gminy [...] uniemożliwili Spółce branie czynnego udziału w postępowaniu poprzez postawienie jej przed faktem dokonanym i uzgodnienie bez zastrzeżeń lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Podnosząc powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. (w skardze błędnie wskazano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2010 r.).
W uzasadnieniu skarżąca wskazała na szereg okoliczności mających świadczyć o negatywnym oddziaływaniu na jej nieruchomość realizacji inwestycji celu publicznego polegającej na wybudowaniu w sąsiedztwie stacji bazowej telefonii komórkowej. Spółka wyjaśniła, że zamierza zrealizować na tej nieruchomości inwestycję w postaci osiedla domów jednorodzinnych, tymczasem stacja bazowa telefonii komórkowej wywoływać będzie negatywny wpływ na zdrowie ludzi oraz na środowisko, co spowoduje obniżenie wartości nieruchomości. Skarżąca podniosła również szereg zarzutów związanych z nieinformowaniem jej o przebiegu postępowania przed Wójtem Gminy [...] i Starostą [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., 270, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia kończące postępowanie.
Na wstępie należy zauważyć, że skarga spełnia wymogi formalne określone w art. 50 § 1, art. 52 § 1-2, art. 53 § 1 p.p.s.a., została bowiem złożona przez osobę mającą interes prawny w zaskarżeniu postanowienia oraz w przypisanym ustawowo terminie, zaś od postanowienia o stwierdzeniu nieważności zażalenia, wydanego w trybie art. 134 k.p.a., nie służył środek odwoławczy.
Sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie kończące postępowanie, wydane w postępowaniu administracyjnym. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie 15 sierpnia 2015 r. Na mocy art. 2 powołanej ustawy, przepis art. 119 pkt 4 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do postępowań wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r.
Zawarta w uzasadnieniu argumentacja nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Czynność uzgodnienia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przewidziana jest w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Z kolei w art. 54 ust. 5 tej ustawy ustalono, że uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Wprawdzie w art. 106 § 5 k.p.a. stwierdza się, że na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia służy zażalenie stronie, jednak ta konkretna norma została wprost ograniczona poprzez niebudzące wątpliwości brzmienie art. 53 ust. 5 u.p.z.p., który ogranicza krąg podmiotów legitymowanych do wniesienia środka odwoławczego wyłącznie do inwestora. W tym względnie zatem art. 53 ust. 5 u.p.z.p. jest przepisem szczególnym do art. 106 § 5 k.p.a. i wyłącza jego stosowanie.
Skarżąca nie występuje w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w charakterze inwestora, a zatem zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. nie była legitymowana do wniesienia zażalenia na podstawienie w przedmiocie uzgodnienia. Wobec tego organ zasadnie stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez nią zażalenia, na podstawie art. 134 k.p.a. Brak legitymacji do wniesienia środka odwoławczego przesądza o konieczności stwierdzenia jego niedopuszczalności i pogląd ten nie jest w orzecznictwie sądów administracyjnych przedmiotem kontrowersji (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. III SA/Wr 848/13: "Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia").
Poza zakresem niniejszej sprawy pozostają ewentualne uchybienia w zakresie informowania Spółki przez Wójta Gminy [...] oraz Starostę [...] o przebiegu postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wobec stwierdzonego powyżej braku legitymacji Spółki do wniesienia zażalenia, podniesiona przez nią obszerna argumentacja i zarzuty naruszenia prawa procesowego nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie przesądza to w żaden sposób o zasadności lub bezzasadności tych zarzutów na gruncie odrębnych postępowań.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. jest w całości zgodne z prawem. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.