Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego działając na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b i c, art. 7 pkt 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm. - dalej zwana ustawą o ochronie zabytków), art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, 717 ze zm. - dalej zwana ustawą o zagospodarowaniu) oraz art. 106 § 1 i 5 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia W. przy ul. [...] w S. (dalej zwaną W.) z dnia [...] listopada 2008 r. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], którym to postanowieniem organ pierwszej instancji uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku muzeum przy ul. [...] w S. o pomieszczenia ekspozycyjne, administracyjne i techniczne z rozbiórką parterowych obiektów (dz. nr [...] obr. [...]), utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister wskazał, iż zakres planowanych działań inwestycyjnych jest dopuszczalny z konserwatorskiego punktu widzenia. Na obecnym etapie rozpatrywania sprawy organ ochrony zabytków ocenia inwestycję, określoną w projekcie decyzji o warunkach zabudowy w zakresie podstawowych parametrów tej inwestycji, tj. przede wszystkim powierzchni zabudowy, wysokości i ilości kondygnacji, kształtu dachu, linii zabudowy, a także przeznaczenia budynku. Natomiast szczegółowa ocena programu planowanych robót budowlanych zostanie dokonana dopiero na etapie uzyskania przez inwestora pozwolenia, wydawanego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków w formie decyzji na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że z przedstawionego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż planowana inwestycja miałaby polegać na rozbudowie budynku muzeum od strony zaplecza, tj. bez zmiany linii zabudowy od frontu działki i szerokości elewacji frontowej. Rozbudowana część nie będzie wyższa od wysokości budynku głównego. Geometria dachu budynku głównego nie ulegnie zmianie, a formę dachu rozbudowanej części (płaski lub mansardowy) wskażą wytyczne konserwatorskie. Inwestycja łączy się z rozbiórką parterowych obiektów, istniejących na tyłach działki.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż kwestie poruszane przez W., nie dotyczą aspektów konserwatorskich, a zatem nie mają znaczenia dla zapadającego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Argumenty te mogą stać się przedmiotem oceny dopiero w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, prowadzonego przez Prezydenta Miasta S. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) W. przy ul. [...] w S. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi W. wskazała, iż - w jej ocenie - forma (kształt) dachu musi być określony w decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym przed jej wydaniem powinien być uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Zarzuciła również, iż organy administracji nie zauważyły, że projekt decyzji uzgodnił "rozbiórkę parterowych obiektów" - podczas gdy teren inwestycji tj. działka nr [...] obr. [...] jest zabudowana zgodnie z ewidencją gruntów budynkami oznaczonymi: [...] i [...] (muzeum), [...] i (klatka schodowa do wysokości dachu) oraz [...] (parterowy budynek garażowy).
Zatem na etapie projektu decyzji o warunkach zabudowy uzgodniono rozbiórkę parterowych obiektów, podczas gdy na terenie inwestora usytuowany jest tylko jeden parterowy obiekt. Ponadto W. podniosła, iż uzgodnienie dokonane przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jest wiążące dla ustaleń w przygotowywanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która to decyzja nie może naruszać prawa własności, dlatego też podtrzymuje żądanie wprowadzenia zastrzeżenia co do zapisu o zakazanie rozbiórki muru pomiędzy działkami [...] i [...]. Naruszenie bowiem fundamentu muru spowoduje zniszczenie na jej terenie poprzez zapadanie gruntu zasypanych piwnic i długotrwałe prace archeologiczne.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.).
Oceniając zaskarżone postanowienia w oparciu o powołane kryteria, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], którym to postanowieniem organ pierwszej instancji uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku muzeum przy ul. [...] w S. o pomieszczenia ekspozycyjne, administracyjne i techniczne z rozbiórką parterowych obiektów (dz. nr [...] obr. [...]). Postanowienie to wydane zostało w postępowaniu uzgodnieniowym. Stosownie bowiem do treści art. 60 ust.1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską - uzgadnia się z wojewódzkim konserwatorem zabytków.
Mając na uwadze, iż planowana inwestycja dotyczy terenu Starego Miasta w S. oraz budynku muzeum przy ul. [...], które wpisane są do rejestru zabytków niezbędne było uzyskanie stanowiska wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zadaniem organu uzgodnieniowego w tym przypadku było zajęcie stanowiska, czy planowana inwestycja polegająca m.in. na rozbudowie budynku muzeum przy ul. [...] w S. o pomieszczenia ekspozycyjne, administracyjne i techniczne jest dopuszczalna z konserwatorskiego punktu widzenia. Orzekające w sprawie organy uznały, iż projektowane prace są dopuszczalne z konserwatorskiego punktu widzenia i nie będą naruszać wartości zabytkowych chronionego budynku oraz obszaru. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy konserwatorskie nie naruszyły obowiązujących przepisów i tym samym bak było podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Jednocześnie zdaniem Sądu na rozpatrywanym etapie postępowania brak było podstaw do uwzględnienia skargi W., której budynek graniczy z terenem planowanej inwestycji. Skarga w istocie odnosi się do tej części inwestycji, która polegać ma na rozbiórce parterowych budynków posadowionych na działce inwestycyjnej. Biorąc jednak pod uwagę, iż budynki te nie są wpisane do rejestru zabytków, kwestia ich rozbiórki pozostawała poza zainteresowaniem orzekających w sprawie organów konserwatorskich.
Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 oddalił skargę.