Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miejscowości [...], gmina [...] (zwana w dalszej części "uchwałą" lub "MPZP").
Zaskarżona uchwała została podjęta w związku z rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody z dnia [...] stycznia 2017 r., w którym stwierdzono nieważność części ustaleń uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] gmina [...]. Zgodnie z zakresem wskazanym w rozstrzygnięciu nadzorczym dokonano korekty tekstu planu i załącznika graficznego, tj. część ustaleń została wyeliminowana, a w części wprowadzono jednoznaczne ustalenia.
W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazano m.in., że celem sporządzenia miejscowego planu dla wskazanego obszaru było uwzględnienie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gm. [...]. Plan miejscowy nie narusza ustaleń Studium. Zgodnie z przyjętą polityką przestrzenną gminy w odniesieniu do rozwoju dużych obiektów produkcji zwierzęcej przyjęto zakaz lokalizacji nowych obiektów produkcji zwierzęcej o obsadzie powyżej 210 DJP oraz zasadę lokalizowania obiektów produkcji zwierzęcej (obory, chlewnie, kurniki) w odległości minimum 100 m od zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi.
Ponadto stwierdzono, że ustalenia zawarte w projekcie planu wynikające z procedury naprawczej, nie wymagają ponowienia procedury planistycznej, ponowienia uzgodnień i opinii oraz wyłożenia do publicznego wglądu. Przedmiot wprowadzonych ustaleń naprawczych nie wpływa na naruszenie interesu prawnego właścicieli nieruchomości. Organ wskazał również, że w odniesieniu do projektu planu zostały złożone uwagi, które były przedmiotem rozstrzygnięcia przez Radę Gminy. Naniesione poprawki w części tekstowej i graficznej nie mają wpływu na rozstrzygane uwagi, zarówno w treści, jak i w ich rozstrzygnięciu. Integralny element planu "Prognoza oddziaływania na środowisko" przeprowadzona w ramach projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] gmina [...], po dokonaniu niezbędnych korekt, nie wpływa na zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko oraz pozostanie bez wpływu na inne niż zawarte w prognozie wpływy na elementy środowiska.
Zdaniem organu, zaskarżona uchwała spełnia wymogi określone w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.". W tym zakresie organ akcentował, że wprowadzone korekty wynikające z rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody nie wpływają na rozwiązania planistyczne, natomiast w sposób jednoznaczny precyzują ustalenia planu i nie wymagają ponownego upublicznienia projektu. Ponadto ustalając przeznaczenie terenu oraz określając sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, wyważono interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne.
Powyższą uchwałę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący – D. B. w części w jakiej uchwała ta:
- - zakazuje lokalizowania na obszarze objętym planem - w tym na obszarze 2R - przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z przepisami odrębnymi, w zakresie ochrony środowiska, za wyjątkiem dróg i obiektów infrastruktury technicznej, tj. § 6 ust. 1 pkt 5 planu;
- - ogranicza dopuszczalną ilość obsady do 40 DJP w budynkach inwentarskich lokowanych na obszarze 2R, tj. § 11 ust. 5 pkt 2 lit. b planu;
- - określa w części graficznej planu przebieg linii zabudowy na obszarze 2R w zw. z § 11 ust. 5 pkt 2 lit. a i b oraz § 11 ust. 5 pkt 3 lit. b planu;
- - określa dopuszczalną wysokość budynków gospodarczych i inwentarskich na terenach oznaczonych symbolem 2R, tj. § 11 ust. 5 pkt 4 lit. c planu oraz w części określającej dopuszczalną wysokość obiektów związanych z produkcją rolniczą na powyżej wskazanym obszarze, tj. § 11 ust. 5 pkt 4 lit. d planu.
W konsekwencji w skardze sformułowano szereg zarzutów dotyczących braku wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu; sprzeczności ze Studium; ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy; dopuszczalnej wysokości budynków gospodarczych i inwentarskich; nadużycia władztwa planistycznego. Wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...], reprezentujący Radę Gminy [...], wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej uchwale.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1055/17, oddalając skargę, nie podzielił zarzutów zawartych w skardze oraz wskazał m.in., że polityka przestrzenna gminy określona w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] ustala ograniczenia lokalizacji dużych obiektów hodowlanych, tj.
- - zakaz lokalizacji nowych obiektów produkcji zwierzęcej o obsadzie powyżej 210 DJP,
- - dopuszczenie realizacji nowych obiektów specjalistycznej produkcji zwierzęcej (kurniki, chlewnie) o wielkości obsady zwierząt do 210 DJP przy zachowaniu odległości minimum 1000 m od zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi,
- - dopuszczenie możliwość rozbudowy istniejących obiektów produkcji zwierzęcej do 210 DJP.
Sąd wskazał, że takie rozwiązania przyjęto na podstawie licznych wniosków mieszkańców złożonych na etapie ogłoszenia o przystąpieniu do opracowania Studium oraz prowadzonych dyskusji w czasie przygotowywania projektu. Obiekty produkcji zwierzęcej o wielkości obsady powyżej 210 DJP na podstawie § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz.
71) należą do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto brak uregulowań prawnych dotyczących norm dla uciążliwości odorowej uniemożliwia określenie warunków realizacji i eksploatacji oraz wymagań w zakresie ochrony środowiska w odniesieniu do dużych obiektów produkcji zwierzęcej. Przemysłowy tucz zwierząt nigdy nie jest obojętny dla środowiska i komfortu życia mieszkańców. Wprowadzenie ograniczeń w swobodnym lokalizowaniu obiektów produkcji zwierzęcej może jednak zminimalizować ich uciążliwość i przyczynić się do poprawy stanu środowiska i warunków życia mieszkańców. Według ww. rozporządzenia obiekty do chowu i hodowli zwierząt do 40 DJP nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Zdaniem Sądu wnioski mieszkańców wsi zgłoszone do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] na etapie ogłoszenia do opracowania planu dotyczyły głównie ograniczenia budowy lub rozbudowy ferm drobiu. Rozwiązanie przyjęte w projekcie planu dot. możliwości lokalizacji obiektów produkcji zwierzęcej o łącznej obsadzie nie przekraczającej 40 DJP w siedlisku rolniczym w terenach RM i w określonych nieprzekraczalnymi liniami terenach R wynika z uwarunkowań funkcjonalno-przestrzennych. Zabudowa miejscowości [...] to obszar zwartej zabudowy (subiektywnie wytypowane obszary w pełni o wykształconej strukturze funkcjonalno-przestrzennej w granicach jednostek osadniczych) obejmujący obszary zabudowane i zamieszkałe przez ludzi, wyodrębnione przestrzennie i ukształtowane w formie zwartej struktury funkcjonalno-przestrzennej. W warunkach wsi [...] (funkcja rolnicza, brak terenów przeznaczonych na cele działalności produkcyjnej) zakaz w istocie dotyczy lokowania dużych ferm hodowlanych działka, na której wnioskowana jest realizacja fermy drobiu o wielkości obsady powyżej 210 DJP, położona jest w odległości mniejszej niż 100 m od istniejącej zabudowy mieszkaniowej.
Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia procedury planistycznej przez Radę Gminy [...]. Wojewoda ww. rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdził nieważność uprzednio uchwalonej przez Radę Gminy [...] uchwały w sprawie planu miejscowego dla miejscowości [...] co do części jej zapisów. Organ nadzoru zakwestionował inne zapisy planu niż skarżący. Tym samym, nie zaistniała sytuacja, w której zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 u.p.z.p. obowiązkiem organów gminy [...] byłoby ponowienie czynności, o których mowa w art. 17 u.p.z.p. w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu planu z przepisami prawnymi. Ma rację skarżący, że realizując wskazania Wojewody ograniczono się do wprowadzenia sugerowanych przez Wojewodę zmian i uchwalenia zmienionego projektu. Jednak nie jest zasadny zarzut skargi, że niewykładając planu o zmienionej treści do publicznego wglądu, uniemożliwiono zainteresowanym osobom zgłaszanie uwag.
Kwestie leżące w sferze zainteresowań skarżącego były zawarte w pierwotnej treści planu. Dlatego miał on możliwość zapoznania się z nimi w trakcie wyłożenia planu i zgłoszenia uwag – co uczynił. Jak wynika z akt sprawy rozstrzygnięcie dotyczące sposobu rozpatrzenia tychże uwag stanowi załącznik nr 2 do zaskarżonej uchwały.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi "zwyklej".
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 335/18 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 5 października 2017 r.
W swym wyroku Naczelny Sad Administracyjny zważył, że skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty zawierają usprawiedliwione podstawy.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie w jakim wskazują na to, że Sąd I instancji nie odniósł się do argumentacji skargi "zwykłej", w której podnoszono, że pomimo dokonania zamian w treści projektu zaskarżonej uchwały nie wyłożono go do publicznej wiadomości celem umożliwienia zgłoszenia zainteresowanym uwag i wniosków. Sąd nie wypowiedział się bowiem odnośnie podnoszonej przez skarżącego argumentacji, że treść pierwotnego projektu planu różniła się – w zakresie dotyczącym sposobu zagospodarowania działek gruntu stanowiących własność skarżącego kasacyjnie – od projektu planu przedłożonego Radzie Gminy [...] do uchwalenia dnia [...] lutego 2017 r. W tym zakresie Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia procedury planistycznej, ponieważ w jego ocenie podnoszona w skardze "zwykłej" argumentacja przez skarżącego dotyczyła pierwotnie składanych uwagi i wniosków, które zostały rozpatrzone przy procedowaniu poprzedniej uchwały o nr [...].
Ocena prawna w tym zakresie nie czyni jednak za swój przedmiot wypowiedzi co do podnoszonej przez skarżącego okoliczności wprowadzenia zaskarżoną aktualnie uchwałą zmian, które dotyczył sposobu zagospodarowania działek gruntu stanowiących własność skarżącego. Brak tej oceny uniemożliwia stwierdzenie, czy zaskarżona uchwała została podjęta bez istotnego naruszenia procedury planistycznej, o jakim mowa w art. 28 ust. 2 u.p.z.p. Jeżeli bowiem rzeczywiście doszło do takich zmian, to nie jest wystarczające wskazanie Sądu, co do braku konieczności wyłożenia projektu zaskarżonej uchwały do publicznej wiadomości celem umożliwienia m.in. skarżącemu wniesienia nowych uwag i wniosków. W tym zakresie Sąd I instancji swoją oceną objął wyłącznie treść zarzutu skargi "zwykłej", pomijając jej uzasadnienie, w którym skarżący wyraźnie argumentował, że w poprzedniej wersji planu miejscowego nie było w ogóle określonych ograniczeń co do sposobu zagospodarowania nieruchomości skarżącego, np. wysokościowego.
Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 17 pkt 11 i 12 oraz art. 1 ust. 2 pkt 11 i 12 u.p.z.p., a także w omawianym wyżej zakresie – art. 151 p.p.s.a. zawierają usprawiedliwione podstawy.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w pozostałym zakresie skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów, które miałyby usprawiedliwione podstawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej również "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.
Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej "u.p.z.p."), podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w powyższym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzą do wniosku, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenie sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.
W ocenie Sądu skarga D. B. na uchwałę Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miejscowości [...] gmina [...] nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, że w niniejszej sprawie zapadł wiążący na podstawie art. 153 p.p.s.a. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 335/18).
Zgodnie z ww. art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Wymienione w art. 153 p.p.s.a. organy w sytuacji tam opisanej są związane ocenami i wskazaniami sądu wyrażonym w jego orzeczeniu. Dotyczy to również sądu orzekającego ponownie w takiej sprawie, o ile przepisy prawa znajdujące w sprawie zastosowanie nie uległy zmianie. Związanie sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1550/19).
Sąd ponownie rozpoznający niniejszą sprawę, zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego miał obowiązek sprawdzić, czy w niniejszej sprawie doszło do naruszenia procedury planistycznej polegające na niewyłożeniu do publicznej wiadomości projektu planu celem umożliwienia zgłoszenia skarżącemu uwag i wniosków z uwagi na to, że - jak twierdzi skarżący - treść pierwotnego projektu planu (z [...] grudnia 2016 r.) różniła się od projektu planu przedłożonego Radzie Gminy [...] do uchwalenia dnia [...] lutego 2017 r. – w zakresie dotyczącym sposobu zagospodarowania działek skarżącego. W uzasadnieniu swojej skargi skarżący argumentował, że w poprzedniej wersji planu miejscowego nie było w ogóle określonych ograniczeń co do sposobu zagospodarowania nieruchomości skarżącego, np. wysokościowego.
Wskazać należy, że w uchwale z dnia [...] grudnia 2016 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność wskazanych przez niego przepisów. W związku z tym rozstrzygnięciem w uchwale w sprawie planu z dnia [...] lutego 2017 r. uwzględniono ww. rozstrzygnięcie. Z uzasadnienia do tej uchwały wynika, że dokonano korekty tekstu planu i załącznika graficznego zgodnie z zakresem wskazanym w rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody.
Sąd ponownie rozpoznając niniejszą sprawę przeanalizował zmiany, które zostały wprowadzone w uchwale z dnia [...] lutego 2017 r. w stosunku do uchwały z dnia [...] grudnia 2016 r. Zdaniem Sądu zmiany te rzeczywiście polegały na eliminacji nieprawidłowości wskazanych przez Wojewodę [...].
Porównanie rozstrzygnięcia nadzorczego z zarzutami skarżącego wskazuje, że Wojewoda stwierdził nieważność innych przepisów Planu niż te, które kwestionuje skarżący.
Twierdzenie skarżącego, że w pierwotnym planie nie było ograniczeń co do sposobu zagospodarowania jego nieruchomości nie znajduje uzasadnienia w treści przedmiotowych uchwał.
Zauważyć należy, że już do treści projektu uchwały z dnia [...] grudnia 2016 r. skarżący zgłaszał uwagi odnośnie bezzasadnego wyłączenia możliwości lokowania na całym obszarze planu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz ograniczenia lokowania budynków inwentarskich do 40 DJP na działce skarżącego. Takie regulacje zostały powielone w następnej uchwale w sprawie planu z dnia [...] lutego 2017 r.
Analiza planu z dnia [...] lutego 2017 r. i jego uzasadnienia wskazuje także, że nieprzekraczalne linie zabudowy w odniesieniu do nieruchomości skarżącego pozostawiono również bez jakichkolwiek zmian.
Jeżeli chodzi o określenie dopuszczalnej wysokości budynków gospodarczych i inwentarskich na terenie należącym do skarżącego wskazać należy, że rzeczywiście w §11 ust. 5 pkt 4) lit. c) pojawiła się nowa treść, albowiem wprowadzono tam oznaczenie maksymalnej wysokości w metrach. Zdaniem Sądu nie oznacza to jednak, że w tym kontekście doszło do istotnego naruszenia procedury planistycznej.
Wskazać bowiem należy, że w poprzednim Planie przewidziano w ww. przepisie ograniczenie maksymalnej wysokości budynków gospodarczych i inwentarskich na terenie działek skarżącego, tylko w inny sposób, tj. za pomocą ilości kondygnacji. Wskazano, że mają to być budynki "jednokondygnacyjne".
Wojewoda [...] dostrzegł w tym zakresie nieprawidłowość. W rozstrzygnięciu tym wskazano, że: "W odniesieniu do ww. terenów wysokość zabudowy określono jedynie za pomocą liczby kondygnacji, nie ustalono parametru maksymalnej wysokości budynków gospodarczych i inwentarskich w systemie metrycznym. (...) przez wysokość należy rozumieć konkretny wymiar w znaczeniu określenia metrycznego, zaś jej ustalenie za pomocą ilości kondygnacji jest niewystarczające. Brak określenia wysokości zabudowy w systemie metrycznym, nie spełnia wymogów art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. Powyższe oznacza konieczność stwierdzenia nieważności ustaleń § 11 ust. 5 uchwały, w odniesieniu do tych jednostek terenowych."
W związku z powyższym w uchwale z dnia [...] lutego 2017 r., w § 11 ust. 5 pkt 4 lit. c), wprowadzono obok wskazania maksymalnej wysokości budynków za pomocą liczby kondygnacji wskazano tę wysokość w systemie metrycznym dookreślając, że wysokość ta ma być do 8,0 m.
Powyższe oznacza, że parametr maksymalnej wysokości budynków nie był nowym parametrem wprowadzonym w uchwale z 2017 r.
Skarżący już z poprzedniego projektu planu wiedział, że wysokość ta jest ograniczona tylko do jednej kondygnacji. W nowej uchwale przedstawiono tę wysokość tylko w innym systemie – systemie metrycznym, a nie w ilości kondygnacji.
Skarżący miał więc możliwość zapoznania się i zgłoszenia uwag do tego ograniczenia jeszcze w 2016 r., kiedy do publicznej wiadomości wyłożony został projekt planu.
Podsumowując Sąd po ponownym przeanalizowaniu treści naniesionych zmian w stosunku do poprzedniej wersji Planu, stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi, iż nie wykładając planu o zmienionej treści do publicznego wglądu, uniemożliwiono mu zgłaszanie uwag. Zagadnienia, które kwestionuje skarżący były zawarte w pierwotnej treści Planu i skarżący miał możliwość zapoznania się z nimi w trakcie wyłożenia projektu poprzedniego planu i zgłoszenia uwag - co też uczynił. Jak wynika z akt sprawy rozstrzygnięcie dotyczące sposobu rozpatrzenia tychże uwag stanowi załącznik nr 2 do uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2017 r.
Skutki stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego (czy tak jak mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie – uchylenie tej uchwały) nie oznaczają przekreślenia całej przeprowadzonej procedury planistycznej. Stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego oznacza jedynie wyeliminowanie z obrotu prawnego tylko tej jednej, choć najważniejszej, uchwały podejmowanej w procesie planowania. W obrocie prawnym pozostaje w szczególności uchwała rady o przystąpieniu do sporządzania planu, określająca obszar objęty planem i zobowiązująca do podejmowania kolejnych czynności planistycznych. Te zaś, przy założeniu niezmienionego stanu faktycznego i prawnego, pozostają aktualne. Mogą być zatem uznane za niewymagające powtórzenia, a gwarancją rzetelności w tej mierze stają się uprawnienia nadzorcze wojewody (wyrok NSA z 22 marca 1999 r., sygn. akt IV SA 1628/98).
Ponadto wynikająca z art. 28 ust. 2 u.p.z.p. dyspozycja ponowienia czynności jedynie w zakresie niezbędnym do doprowadzenia zgodności projektu z przepisami prawa oznacza, że zasadą jest uznanie czynności za niewymagające powtórzenia (zob. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wydanie 6, Warszawa 2011, s. 272-273).
Mając powyższe na uwadze w tym zakresie Sąd nie dostrzegł nieprawidłowości, które powinny skutkować wyeliminowaniem kwestionowanych zapisów zaskarżonej uchwały i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.