Uzasadnienie
K. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadu. Decyzję doręczono K. B. w dniu 21 lipca 2014 r. Skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu, a następnie przekazana przez Sąd do organu w dniu 21 sierpnia 2014 r. Sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 13 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1913/14 odrzucił skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu.
W dniu 2 grudnia 2014 r. K. B. wniosła do Sądu, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2567/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej 2 lutego 2015 r. Postanowieniem z dnia 19 maja 2015 r. sygn. akt II OZ 442/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie K. B. na postanowienie z dnia 23 stycznia 2015 r. Pismem z dnia 5 lutego 2015 r. skarżąca wniosła do organu ponownie skargę na tą samą decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2015 r. Sąd odrzucił skargę jako wniesioną po terminie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3 cyt. przepisu). Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W niniejszej sprawie, siedmiodniowy termin zakreślony dla dokonania czynności, jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu, został zachowany. Skarżąca o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi dowiedziała się z postanowienia WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2015 r. odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej 30 stycznia 2015 r.(k-45) czyli skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu doręczenia jej postanowienia. W dniu 5 lutego 2015 r. skarżąca złożyła do SKO w [...] skargę na przedmiotową decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Odnosząc się natomiast do uprawdopodobnienia przez skarżącą braku winy w uchybieniu terminu, stwierdzić należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003r., II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 8, s. 340). Przywrócenie uchybionego terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie, jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2002r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.), czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2000r., SA/Sz 1117/99, niepubl.), bądź nieznajomość prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 1998r. I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127).
Mając powyższe na uwadze, uznać należy, iż skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca twierdzi, że była przekonana, iż termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg dopiero po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skargi. Uchybienie terminu do złożenia wniosku wynika więc z błędnej interpretacji prawa, co nie jest okolicznością obiektywnie usprawiedliwiającą opóźnienie. Takie rozumowanie nie ma żadnego uzasadnienia w przepisach prawa.
Wobec uznania, iż skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.