Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 4 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3743/15

Uzasadnienie

D. B. (dalej zwany "skarżącym") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na działanie Ministra Rozwoju w zakresie nadzoru nad dwoma biurami: Rejestrem [...] S.A. i Biurem [...] S.A. zarzucając naruszenie interesu prawnego skarżącego, jako wierzyciela. Zdaniem skarżącego ww. biura naruszyły m.in. art. 12 ust. 1, art. 29, art. 30 oraz art. 7 ust. 1 i art. 31 ust. 6 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1015 ze zm.; dalej zwanej "ustawą z 2010 r.") i bezpodstawnie rozwiązały z nim umowę. Natomiast Minister, mimo obowiązku, odstąpił od wykonania czynności nadzorczych wskazanych w art. 32-43 ustawy z 2010 r., czym naruszył ogólne normy kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 439 kodeksu cywilnego i art. 6 Europejskiej Konwencji Ochrony Praw Człowieka.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie, wskazując, iż skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego z uwagi na cywilnoprawny charakter sporu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) – dalej zwanej "P.u.s.a." zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

Do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a.", należy orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu.

Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest działanie Ministra Rozwoju polegające - zdaniem skarżącego - na nieprawidłowym nadzorze tego organu nad biurami informacji gospodarczej w zakresie wykonywania umów zawartych ze skarżącym.

Z akt sprawy wynika, że skarżący, jako wierzyciel, zawarł z biurami informacji gospodarczej umowy o udostępnianie informacji gospodarczych, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z 2010 r. Ustawodawca w tym wypadku nie narzucił ani rodzaju umowy, ani jej podstawowych elementów, pozostawiając to woli stron i praktyce, zobowiązując jedynie biuro i wierzyciela do sporządzenia umowy w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Zawarta w ten sposób umowa jest umową o charakterze cywilnoprawnym. W konsekwencji spory wynikłe na tle wykonywania tej umowy są rozstrzygane na drodze cywilnoprawnej, a więc przez sądy powszechne.

Ponadto zgodnie z art. 32 ustawy z 2010 r. minister właściwy do spraw gospodarki sprawuje nadzór nad biurem w zakresie zgodności wykonywanej działalności gospodarczej z ustawą i regulaminem poza kontrolą prawidłowości przetwarzania przez biuro danych osobowych. Natomiast w razie stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy lub regulaminu, minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze decyzji, nakazuje usunięcie nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, stosownie do art. 43 ust. 1 ww. ustawy. Z powyższego wynika, że właściwy organ administracji sprawuje nadzór nad biurami informacji gospodarczej tylko w zakresie naruszenia przepisów ustawy z 2010 r. lub regulaminu. Nadzór ten nie obejmuje kształtowania lub wykonywania umowy zawartej przez wierzyciela z biurem. Należy również zauważyć, że uczestnikiem prowadzonego postępowania kontrolnego, które po stwierdzeniu naruszeń przechodzi w postepowanie administracyjne, jest jedynie biuro informacji gospodarczej.

W konsekwencji Sąd uznał, że rozpoznawana skarga, jako nie mieszcząca się we właściwości sądów administracyjnych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Z tych względów, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.