Uzasadnienie
M. B. wnosząc skargę do Sądu na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji o opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spowoduje, ze nie będzie mogła brać udziału w postępowaniu sądowym, a co za tym idzie zostanie jej ograniczone prawo do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przyjąć należy, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Podkreślić również należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego.
W rozpoznawanej sprawie wniosek skargi M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny.
Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że termin na dobrowolne opuszczenie Polski rozpoczął bieg z chwilą doręczenia skarżącej tej decyzji i jest równoznaczne z koniecznością opuszczenia Polski przez skarżącą jeszcze przed przekazaniem skargi do Sądu. Nie powinno więc budzić wątpliwości, że wyjazd cudzoziemca z terytorium RP przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, pozbawi ją zarówno możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, ale także sprawi, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona cudzoziemcowi ochrona sądowa będzie bezskuteczna.
Skarżąca uzasadniając wniosek wyraźnie wskazała, że chce osobiście uczestniczyć w postępowaniu sądowym. Takie stwierdzenie jest skrótowym wyrażeniem stanowiska przez skarżącą, jednakże w ocenie Sądu jest wystarczające do merytorycznego rozpoznania wniosku. Argumentacja skarżącej sprowadza się do tego, że opuszczenie przez nią terytorium Polski przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonej decyzji pozbawi ją prawa do sądu.
Należy mieć przy tym na względzie, że uzyskanie wstrzymania wykonania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu jest jedynym środkiem ochrony dla cudzoziemca przed przymusowym wykonaniem tej decyzji. Co więcej, udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania takiej decyzji jest związane ze standardami rzetelnej procedury i realizacją prawa do sądu.
W konsekwencji, po ocenie faktycznych i prawnych następstw, jakie wiązałyby się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że brak wstrzymania wykonania tej decyzji groziłby niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej, a więc przesłankę określoną w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.