Uzasadnienie
R. D. wniósł do Sądu skargę na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] października 2015 r. uchylające postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] maja 2015 r. wstrzymujące wykonanie decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2014 r. udzielającej Miastu [...] pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - dwóch wylotów wód opadowych i roztopowych do rowów infiltracyjnych, przebudowę dwóch rowów i wykonanie jedenastu rowów bezodpływowych wzdłuż ul. [...] w [...] - m. in. na działce stanowiącej własność Skarżącego.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie powyższego pozwolenia wodnoprawnego spowoduje skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części postanowienia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wnioskodawca jest zobowiązany uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu powinien powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania aktu administracyjnego lub przedstawić dokumenty uprawdopodabniające te okoliczności.
Wnioskodawca tego nie uczynił. Samo przytoczenie treści pozwolenia wodnoprawnego (szerokiego zakresu prac) nie przemawia za udzieleniem ochrony tymczasowej, gdyż nie wskazuje konkretnego niebezpieczeństwa, na jakie wskutek wykonania prac narażony jest Wnioskodawca.
Sąd nie jest zobowiązany do wezwania Wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku w powyższym zakresie. Uzasadnienie wniosku nie stanowi bowiem jego wymogu formalnego, lecz jego materialnoprawną argumentację, stąd treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku.
Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.