Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2015 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Postanowienie doręczono stronie skarżącej 24 marca 2016 r. (k. 28).
Pismem z 31 marca 2016 r. (złożonym w tym samym dniu w biurze podawczym tut. Sądu) strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że z przyczyn od niej niezawinionych nie otrzymała wezwania Sądu do nadesłania brakujących dokumentów i nie miała możliwości ich złożenia. Dodała, że w oddawczej skrzynce pocztowej nie zostało pozostawione awizo.
Składając wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi strona skarżąca złożyła kopie postanowienia potwierdzającego wpis Stowarzyszenia do Krajowego Rejestru Sądowego i 8 odpisów skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej również jako "p.p.s.a.", sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego 11 grudnia 2012 r. II GSK 1721/12, wskazane orzeczenie i orzeczenia powołane poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu z 31 marca 2016 r. został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Sąd stwierdził również, że strona skarżąca wraz z przedmiotowym wnioskiem dopełniła czynności, której w zakreślonym terminie uchybiła, tj. złożyła dokument, z którego wynika sposób reprezentacji strony skarżącej w dniu złożenia skargi oraz 8 odpisów skargi.
W dalszej kolejności, dokonując oceny braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd uznał, że okoliczność ta nie została uprawdopodobniona.
Na znajdującej się w aktach administracyjnych kopercie, zawierającej przeznaczone dla strony skarżącej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, znajduje się informacja, że przesyłka została zwrócona nadawcy z powodu "nie podjęcia jej w terminie". Z adnotacji umieszczonych na kopercie wynika, że przesyłka była awizowana dwukrotnie - pierwsze awizo pozostawiono 13 stycznia 2016 r. w oddawczej skrzynce pocztowej, czynność ta została powtórzona 21 stycznia 2016 r. W konsekwencji przesyłka została przez Sąd uznana za doręczoną w trybie art. 73 p.p.s.a.
W tym miejscu należy wskazać, że domniemanie doręczenia wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone. Taka sytuacja jest dopuszczalna, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W doktrynie podnosi się, że obalenie domniemania doręczenia przez awizo jest oczywiście możliwe, jednak nie neguje ono dokonania doręczenia, a prowadzi do uchylenia ujemnych skutków, jakie dla strony wiążą się z tym doręczeniem w zakresie biegu terminu (por. J. Jodłowski, K. Piasecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, Warszawa 1989 r., s. 247). Oznacza to, że jeśli dokonano doręczenia zgodnie z wymogami art. 73 p.p.s.a., mimo że adresat nie został powiadomiony o adresowanym do niego piśmie, może się on uchylić się od negatywnych skutków tego stanu rzeczy, jeżeli uprawdopodobni okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu. By jednak wykazać brak winy w uchybieniu terminu powinien dysponować argumentem w postaci przeprowadzonej reklamacji usług pocztowych w oparciu o zasady określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji i Administracji z 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1468).
Strona skarżąca w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku o przywrócenie terminu wskazała, że doręczająca przesyłkę Poczta Polska nie pozostawiła awiza i w konsekwencji nie została powiadomienia o przesyłce sądowej.
W ocenie Sądu w kontekście dowodu z dokumentu, jakim jest koperta ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, przeciwdowodu nie stanowi samo oświadczenie strony o braku awizo. Twierdzenia strony skarżącej w tym przedmiocie są jednostronne i nie zostały poparte żadnymi dowodami. Skarżąca nie wykazała, że podjęła czynności zmierzające do uprawdopodobnienia swojego stanowiska, w szczególności nie przedstawiła dowodów na to, że zainicjowała wszczęcie stosownego postępowania wyjaśniającego przed organami pocztowymi, tj. procedury reklamacyjnej. Innymi słowy, zwykłe oświadczenie strony, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło nie jest wystarczające do obalenia domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2015 r. sygn. akt II OZ 863/15).
W świetle powyższego Sąd uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że nie doręczono jej wezwania do uzupełnienia braku formalnego, a tym samym, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do dokonania powyższej czynności.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.