Uzasadnienie
W piśmie z dnia 22 listopada 2013 r. Prezydent Miasta [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] i orzekającą o ustaleniu odszkodowania w wysokości 121.590,00 zł na rzecz F. S., z tytułu nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości położonej w [...] oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...], o pow. 0,3414 ha, przeznaczonej pod budowę obwodnicy miasta [...] w ciągu drogi krajowej nr [...], od km 2+350 do km 8+250 i zobowiązującą do wypłaty tak ustalonego odszkodowania Prezydenta Miasta [...] w terminie 14 dni od dnia wydania tej decyzji.
Z akt sprawy wynika, że Minister Infrastruktury i Rozwoju dokonał ponownej weryfikacji własnego działania i – na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] rozstrzygnął sprawę zainicjowaną powyższą skargą, w której uwzględnił żądania skargi i w całości uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] i orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], zaś z pisma Ministra z dnia 15 stycznia 2015 r. wynika, że decyzja z dnia [...] września 2014 r. nie została zaskarżona i jest prawomocna.
Wobec tego, skoro decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 r. została wydana przez organ po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem jej przez Sąd, należy uznać, że zachodzą podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego znajduje uzasadnienie w art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Na sumę zasądzonych kosztów postępowania składają się: kwota 200 zł uiszczona przez skarżącego w dniu 15 listopada 2013 r. tytułem wpisu sądowego od skargi i kwota 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd nie przychylił się do wniosku pełnomocnika skarżącego zawartego w piśmie z dnia 2 października 2014 r. o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości uznając, że udział pełnomocnika w niniejszej sprawie poddany ocenie uwzględniającej charakter sprawy i znikomy wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, a także rodzaj wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie może być oceniony jako uzasadniający zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego we wnioskowanej wysokości, brak jest ku temu dostatecznych podstaw, by obciążać organ, który w trybie autokontroli uwzględnił skargę, kosztami zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości.