Uzasadnienie
K. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2015 r., którym organ utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] października 2015 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2013 r. orzekającej o wymeldowaniu skarżącej z dotychczasowego miejsca pobytu stałego.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego skarżąca wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych.
Z urzędowego formularza wniosku przyznanie prawa pomocy, dokumentów i oświadczeń nadesłanych przez skarżącą w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z 29 lutego 2016 r. wynika, że K. K. utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.134,24 zł., nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez K. K. jest uzasadniony, ponieważ wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Sytuacja dochodowa i majątkowa skarżącej jest obiektywnie trudna. K. K. utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.134, 24 zł., nie dysponuje żadnym majątkiem. Zatem nie ma możliwości pozyskania środków finansowych, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. W konsekwencji zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy w żądanym zakresie. Nie sposób bowiem oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają wyłącznie na pokrycie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.