Uzasadnienie
Z. P. wniósł skargę na wskazaną w sentencji decyzję oraz wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych albo częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego.
W ocenie Sądu skarga Z. P. jest oczywiście bezzasadna, ponieważ nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi polegających na braku podpisu i braku jednego jej odpisu.
Odnośnie niepodpisania skargi należy podnieść, że zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, do których należy - stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. - podpis strony. Skarżący pod skargą nie podpisał się, a doręczone mu wezwanie do podpisania skargi nie zostało prawidłowo wykonane (nadesłano pismo o innej treści niż skarga). Nieuzupełnienie braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi uniemożliwia nadanie jej biegu i powoduje jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.
Odnośnie nienadesłania odpisu skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań jest - zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a. - dołączenie do skargi jej odpisów dla doręczenia ich stronom. W związku z tym Sąd wezwał Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie w terminie siedmiu dni jednego odpisu skargi - pod rygorem jej odrzucenia. Doręczone Skarżącemu wezwanie nie zostało prawidłowo wykonane (nadesłano odpis pisma o innej treści niż skarga). Brak odpisu skargi uniemożliwia nadanie skardze biegu i skutkuje jej odrzuceniem.
Reasumując: w ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, a w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje (art. 247 P.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.