Uzasadnienie
S. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 31 grudnia 2015 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł – w terminie siedmiu dni – pod rygorem odrzucenia skargi.
Przedmiotowe zarządzenie doręczono skarżącej w dniu 19 stycznia 2016 r. (dowód: potwierdzenie odbioru – k. 23 akt sądowych).
Termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w dniu 26 stycznia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a."], wymogi formalne, a także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej. Na podstawie art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Wpis od skargi będący opłatą sądową – zgodnie z art. 219 P.p.s.a. – należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należny wpis. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem odrzucenia skargi, uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 P.p.s.a.). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu przez skarżącą upłynął w dniu 26 stycznia 2016 r. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie uiściła wpisu od skargi w terminie zakreślonym przez sąd (informacja z Oddziału Finansowo-Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2016 r., k. 25).
W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.