Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez E. W. od Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu należącego do indywidualnych właścicieli i wspólnot gruntowych wsi R., zatwierdzonego w dniu [...] grudnia 2003 r. przez Starostę [...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wywiódł, iż zatwierdzenie przez starostę uproszczonego planu urządzenia lasu dokonane w trybie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 45, poz. 435 ze zm.) nie wymaga formy decyzji, bowiem nie dotyczy indywidualnej sprawy administracyjnej. W przepisach w/cytowanej ustawy wskazane zostały sytuacje, w których starosta upoważniony jest do wydania decyzji. Zgodnie bowiem z art. 24 w przypadku niewykonania przez właściciela lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa zadań zawartych w uproszczonych planie urządzenia lasu starosta nakazuje wykonanie tych zadań w drodze decyzji. Organ podniósł, iż w chwili złożenia przez skarżącą odwołania taka decyzja nie istniała. Skoro zatem brak było przedmiotu zaskarżenia, gdyż w sprawie nie została wydana decyzja administracyjna, to zasadne było stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w trybie 134 k.p.a.
Jednocześnie Kolegium zauważyło, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 5 ustawy o lasach, w toku procedury związanej ze sporządzeniem uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowanym przysługuje prawo składania zastrzeżeń i wniosków, a w sprawie ich uznania lub nieuznania starosta wydaje decyzję.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła E. W. zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8, 9 i 77 k.p.a. Zdaniem skarżącej błędne jest stanowisko Kolegium, iż niedopuszczalne jest wniesienie odwołania od uproszczonego planu urządzenia lasu. Ponadto skarżąca podniosła, że organ II instancji nie odniósł się w swoim postanowieniu do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącej Kolegium powinno przeprowadzić postępowanie dowodowe i jeśli stwierdziłoby niedopuszczalność odwołania, powinno z urzędu uznać się za niewłaściwy, a odwołanie potraktować za wezwanie organu do zaniechania naruszeń prawa.
Według skarżącej jej pismo z dnia [...] grudnia 2008 r. było jednoznaczne i wzywało organ I instancji do unieważnienia postępowania w sprawie przyjęcia planu urządzenia lasu. Ponadto - w ocenie skarżącej - Kolegium wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 124 i 125 k.p.a. nie pouczyło o przysługujących prawach, a błędne pouczenie nie może powodować negatywnych dla strony skutków prawnych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutu uchybienia obowiązkowi określonemu w art. 124 i 125 k.p.a. podniosło, iż strona otrzymała prawidłowe pouczenie o przysługujących jej środkach zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładnia norm prawa materialnego.
Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Zgodnie z treścią art. 104 § 1 i 2 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. Natomiast według brzmienia art. 109 § 1 k.p.a., decyzję doręcza się stronie na piśmie. Z wydaniem decyzji na piśmie wiążą się określone skutki prawne i zasadą jest, że decyzja taka wywołuje skutki prawne dopiero z chwilą jej doręczenia stronie. Reasumując, decyzja administracyjna jest to akt zewnętrzny w postaci władczego oświadczenia woli organu administracji publicznej w indywidualnej sprawie administracyjnej. Uproszczony Plan Urządzenia Lasu odznacza się dużą swoistością, wynikającą z konieczności uwzględnienia w nim elementów przewidzianych w art. 18 ustawy i lasach, w tym zadań w zakresie zalesień, odnowień, ochrony lasów, itp., a jego zapisy uzyskują moc obowiązującą po zatwierdzeniu przez właściwy organ administracji publicznej (art. 22 ust. 2 ustawy o lasach)
Zatwierdzenie to, aczkolwiek nadaje moc prawną zapisom planu skierowanym do właścicieli lasów na terenie nim objętym i imiennie w tym planie wskazanych, kształtując sytuację prawną tych właścicieli w zakresie sposobu wykonywania prawa właścicieli, co mogłoby sugerować, iż jest to akt wydany w indywidualnej sprawie, to z uwagi na tryb jego dokonania nie może być utożsamione z decyzją administracyjną w spawie w rozumieniu art. 104 k.p.a.
Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy, skarżąca E. W. pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. zatytułowanym,,odwołanie od Planu urządzenia lasu z dnia [...].12.2008 r." wystąpiła za pośrednictwem Starostwa Powiatu C. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. o uchylenie przedmiotowego planu i unieważnienie czynności podjętych w toku procedury jego sporządzenia, wskazując na naruszenie art. 21 ust. 4 i 5 ustawy o lasach oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. od art. 6 do art. 10 i art. 107.k.p.a.
Stwierdzić należy, iż treść zawartych w odwołaniu wniosków, jak również postawione Staroście [...] zarzuty i uzasadnienie pisma jednoznacznie wskazują, iż przedmiotem zaskarżenia był Plan urządzenia lasu w R. Z tego też względu- w ocenie Sądu- zarzut skargi, że Kolegium powinno było uznać odwołanie za wezwanie organu do zaniechania naruszeń prawa lub wezwać stronę do sprecyzowania odwołania jest nieuprawniony.
Postępowanie odwoławcze składa się z fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Obowiązek ten nakłada na organ przepis art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania i postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z kolei niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Z przyczyną o charakterze przedmiotowym mamy do czynienia m.in. wtedy, kiedy brak jest przedmiotu zaskarżenia, co ma miejsce, jak wyżej wskazano, w niniejszej sprawie. Przepis art. 134 k.p.a. ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej, co z kolei oznacza, że organ, w przypadku złożenia odwołania od takiego aktu, nie ma innej możliwości, jak tylko stwierdzić niedopuszczalności odwołania.
W niniejszej sprawie organ prawidłowo wywiódł, iż stosownie do przepisów art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach zatwierdzenie przez starostę uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma formy decyzji, a co za tym idzie od aktu zatwierdzenia planu nie przysługuje odwołanie odwołanie, natomiast cytowany już wyżej przepis art. 134 k.p.a. ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej, co z kolei oznacza, że organ, w przypadku złożenia odwołania od takiego aktu, nie ma innej możliwości jak tylko stwierdzenie niedopuszczalności odwołania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.