Uzasadnienie
W piśmie z 20 listopada 2015 r. Gmina S., reprezentowana przez Wójta, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], którą uchylono decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] orzekającą o wymeldowaniu K. K. z pobytu stałego z budynku nr [...] w miejscowości K. oraz przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że w niniejszej sprawie Wójt Gminy nie posiada legitymacji do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ w niniejszej sprawie Wójt Gminy S., reprezentujący Gminę S., nie jest uprawniony do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...] do Sądu.
Wskazać należy, że stosownie do art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawowo przyznano takie uprawnienie (art. 50 § 2 powołanej ustawy).
Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem organ, który z mocy przepisów prawa został powołany do rozstrzygania sprawy w pierwszej instancji, nie ma uprawnienia do kwestionowania, w trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. OSP 1/03). Także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. w sprawie K 32/08 orzekł, że art. 33 i art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są zgodne z art. 165 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując w uzasadnieniu tego wyroku że art. 33 i art. 50 § 1 są zgodne z wymienionym przepisem konstytucyjnym również przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji.
Z akt sprawy wynika, że decyzję w I. instancji wydał Wójt Gminy S., wobec tego z racji orzekania w sprawie w charakterze organu administracji publicznej I instancji, nie miał legitymacji procesowej w tym postępowaniu, a zatem nie był podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.