Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania M. S. i P. S. od decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. odmawiającej ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w W. [...] przy ulicy [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], zajętą pod drogę na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda [...] przedstawił następujący stan sprawy.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Prezydent W. odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za powyżej opisaną nieruchomość. W uzasadnieniu stwierdził, iż nie jest możliwe ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, iż wnioskodawcy udokumentowali swoje prawo własności do przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r., tym samym nie może być przyznane odszkodowanie.
Po rozpatrzeniu odwołania M. S. i P. S., Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) - nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa.
W piśmie z dnia 17 października 2005 r. M. i S. S. złożyli w [...] Urzędzie Wojewódzkim wniosek o odszkodowanie za część nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, położonej w W. [...] przy ulicy [...].
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Wojewoda [...] przekazał powyższy wniosek, zgodnie z właściwością, do Prezydenta W. w celu jego rozpatrzenia.
Ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [...] w W., oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie ewidencyjnym [...] jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] m2.
Wydaną uprzednio w przedmiotowej sprawie decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r. Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. odmawiającą przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. [...] przy ul. [...], stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, zajętą pod drogę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wskazując w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, iż z ostatecznej decyzji o stwierdzeniu nabycia własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną wynika kto był właścicielem przedmiotowej nieruchomości na dzień [...] grudnia 1998 r. oraz, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie bez udziału następców osoby zmarłej.
W ponownie prowadzonym postępowaniu Prezydent W. wydał w dniu [...] grudnia 2013 r. decyzję Nr [...], którą odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za powyżej opisaną nieruchomość położoną w W. [...] przy ul. [...], wskazując iż nie można uznać, że w sposób nie budzący wątpliwości strona udowodniła prawo własności do przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r.
Uchylając decyzję organu pierwszej instancji, Wojewoda [...] wskazał, że z zaświadczenia Państwowego Biura Notarialnego w W. [...] wynika, iż zgodnie ze stanem wykazu hipotecznego nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej KW [...] - na dzień [...] marca 1969 r. - stosownie do działów I, II, III i IV - nieruchomość ta położona była w [...] przy ulicy [...] powiatu [...] i stanowiła działki budowlane, oznaczone nr [...] o powierzchni [...] m2.
Umową sprzedaży zawartą na podstawie aktu notarialnego Rep. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1969 r. S. S. nabył udział wynoszący 2/4 części nieruchomości, składającej się z dwóch działek gruntu o powierzchni [...] m2 każda, oznaczonej nr [...] na planie sytuacyjnym złożonym pod Nr [...] do zbioru dowodów tomu IV księgi wieczystej [...], objętej księgą wieczystą KW Nr [...] z prawami zarządu i korzystania z niezabudowanej działki gruntu Nr [...].
Z umowy zniesienia współwłasności nieruchomości z dnia [...] grudnia 1969 r., Rep. [...] nr [...] wynika, iż nieruchomość położona w powiecie [...], w [...] oznaczona jako działki nr [...] o łącznej pow. [...] ha, zaś według nowego pomiaru zgodnie z mapą sytuacyjną wpisaną do ewidencji w Składnicy Geodezyjnej Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych w P. w dniu [...] lipca 1966 r. pod nr [...], o pow. [...] ha, stanowiła współwłasność K. i E. małż. B. w 1/4 części, F. i H. małż. S. w 1/4 części oraz S. i M. małż. S. w 2/4 części.
W wyniku powyższej umowy właściciele nieruchomości na podstawie art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli odstąpili bezpłatnie Skarbowi Państwa nieruchomość o pow. [...] m2 na poszerzenie ul. [...].
W wyniku dokonanego podziału działka nr [...] podzieliła się na działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, które przypadły odpowiednio K. i E. małż. B. oraz F. i H. małż. S. Działka nr [...] o pow. [...] ha przypadła S. i M. małż. S. Postanowieniem Sądu Rejonowego [...] W. w W. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] sierpnia 2010 r. spadek po S. S. nabyli na podstawie ustawy żona M. S. oraz syn P. S. po 1/2 części każde z nich.
Z powyższego wynika, iż M. S. i S. S. nabyli na podstawie umowy sprzedaży działkę nr [...] o pow. [...] m2. W wyniku nowego pomiaru geodezyjnego powierzchnia działki nr [...] została określona na [...] m2, z czego [...] m2, na podstawie art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli, zostało bezpłatnie przekazane Skarbowi Państwa.
Organ pierwszej instancji stwierdził, iż obecnie działce nr [...] o pow. [...] m2 odpowiada działka nr [...] o tej samej powierzchni, zaś działka nr [...] z obrębu [...] (zajęta pod drogę publiczną) to grunt o nieuregulowanym stanie prawnym i odmówił ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.
Wojewoda [...] zauważył, iż jak wynika z umowy sprzedaży z dnia [...] kwietnia 1969 r. M. i S. S. nabyli nieruchomość o pow. [...] m2, zaś w wyniku nowego pomiaru geodezyjnego powierzchnia ta została zmniejszona. Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił - zdaniem organu odwoławczego - czy działka [...] o pow. [...] m2 pokrywa się z tą częścią nieruchomości, która została nabyta przez wnioskodawców, jednakże w wyniku nowego pomiaru geodezyjnego nie została przedstawiona na mapie sytuacyjnej działek Nr [...] zapisanych w t. IV KW [...] z projektowanym podziałem dz. Nr [...].
Niezależnie od powyższego należy zauważyć, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną zakończonym ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. stwierdzającą nabycie przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [...] w W., oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie ewidencyjnym [...] jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] m2, Wojewoda [...] jako stronę postępowania uznał M. S. i S. S. W niniejszej decyzji Wojewoda wskazał, iż przedmiotowa nieruchomość stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłasność osób fizycznych, co wynika w szczególności z umowy sprzedaży z dnia [...] kwietnia 1969 r. Rep. [...].
W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w wyczerpujący sposób i nie oparł rozstrzygnięcia w oparciu o całokształt materiału dowodowego przez co naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 kpa.
Konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części oraz ewentualne przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, w celu ustalenia odszkodowania, uzasadnia zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 kpa.
Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014, poz. 518 z późn. zm.) odszkodowanie ustala starosta (prezydent miasta na prawach powiatu), wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Stosownie zaś do art. 9a powyższej ustawy wojewoda jest organem wyższego stopnia w spawach określonych w ustawie, rozstrzyganych w drodze decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2004 r. (sygn. akt I SA 2383/02) przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego dopiero w toku postępowania odwoławczego stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania.
Podsumowując Wojewoda [...] wskazał, aby organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przede wszystkim przeanalizował plan sytuacyjny złożony pod nr [...] do zbioru dowodów tomu IV księgi wieczystej [...], wskazany w umowie sprzedaży z dnia [...] kwietnia 1969 r. (Rep. Nr [...]) i ustali czy działka nr [...] pochodzi z nieruchomości nabytej przez wnioskodawców oraz mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i wskazane wyżej okoliczności podejmie stosowne rozstrzygnięcie w sprawie, ponieważ zgodnie z wyrażoną w art. 15 kpa zasadą dwuinstancyjności postępowania oraz art. 136 kpa określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym ponieważ Wojewoda [...] nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego w określonym powyżej zakresie.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Miasto W., reprezentowane przez Prezydenta W., który zaskarżonej decyzji zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez przyjęcie przez organ, że pierwszej instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych w kwestii wykazania tytułu własności do w/w nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r.;
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 15 i art. 138 § 2 kpa polegające na wydaniu przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie nie wymaga przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, w szczególności, przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem ustalenia wartości w/w nieruchomości na potrzeby ustalenia odszkodowania,
- - art. 12 § 1 w zw. z art. 35 § 1 kpa polegające na niezastosowaniu i uchyleniu decyzji Prezydenta W. oraz przekazaniu jej do ponownego rozpoznania pomimo, że zgromadzony w sprawie materiał dowody został oceniony prawidłowo przez organ pierwszej instancji, co spowodowało naruszenie zasady szybkości postępowania,
- - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 80, art. 107 § 3 kpa poprzez błędne przyjęcie, że sprawa nie została wszechstronnie zbadana podczas, gdy organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący i nie zachodzi w tym przypadku konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.
Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazała, że strona nie przedstawiła żadnego dokumentu, zaś materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza tytułu własności M. S. i P. S., co do przedmiotowej nieruchomości drogowej.
Skarżący podniósł ponadto, że nie był związany ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] stwierdzającej nabycie przez podmiot publicznoprawny z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieruchomości zajętej pod drogę publiczną.
Zdaniem skarżącego sprawa nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Wskazania dla organu pierwszej instancji, sprowadzające się do ponownej analizy planu sytuacyjnego z 1966 r. i dopuszczenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, w sytuacji gdy organ pierwszej instancji gruntownie przeanalizował już powyższy plan oraz pozostałe dokumenty w sprawie dochodząc do ustaleń wyrażonych w treści zaskarżonej decyzji, mają na celu przedłużenie prowadzonego postępowania administracyjnego i stoją w sprzeczności z zasadą merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.
Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 nastąpiło zatem, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: (-) nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, (-) była zajęta pod drogę publiczną, (-) pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.
Stwierdzić należy, iż art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r.
Decyzja, o której mowa w art. 73 ust. 3 ustawy winna w rozstrzygnięciu wskazywać podmiot publicznoprawny nabywający mienie oraz przedmiot tego nabycia - nieruchomość podlegającą nabyciu lub jej część i to pod jaką konkretnie drogę publiczną została faktycznie zajęta.
Błędne jest zatem stanowisko Wojewody [...], że w niniejszej sprawie organ orzekający o odszkodowaniu za grunt nabyty pod drogę publiczną w trybie art. 73 ust. 1 ustawy związany jest ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej nabycie przez podmiot publicznoprawny z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Organ orzekający o odszkodowaniu za nieruchomość nabytą pod drogę publiczną związany jest rozstrzygnięciem zawartym w osnowie takiej decyzji. Decyzja, o której mowa w art. 73 ust. 3 ustawy winna w rozstrzygnięciu wskazywać podmiot publicznoprawny nabywający mienie oraz przedmiot tego nabycia - nieruchomość podlegającą nabyciu lub jej część i to pod jaką konkretnie drogę publiczną została faktycznie zajęta (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2236/13). Osnowa decyzji wydanej w trybie art. 73 ust. 3 powyższej ustawy nie wskazuje właściciela nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r., a jedynie okoliczność, że prawo własności do nieruchomości na ten dzień nie przysługuje Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego.
W uzasadnieniu decyzji wydanej w powyższym trybie Wojewoda [...] wskazał jedynie, że nieruchomość zajęta pod część ulicy [...] w W. stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłasność osób fizycznych.
Odszkodowanie przysługuje z zasady właścicielowi nieruchomości według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., który złożył wniosek o odszkodowanie w okresie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. Wynika to z przepisu art. 73 ust. 4 powyższej ustawy. Wobec tego organ orzekający o odszkodowaniu musi we własnym zakresie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające celem ustalenia, czy wnioskodawca jest uprawniony do odszkodowania.
W tej sytuacji organ odwoławczy Wojewoda [...], zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 kpa - mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stanowisko zaprezentowane przez organ pierwszej instancji, treść odwołania - winien ponownie ocenić, czy zasadny jest wniosek M. S. i P. S. o ustalenie odszkodowania za grunt oznaczony jako działka nr [...] o pow. [...] m2, nabyty przez Gminę W. pod drogę publiczną część ulicy [...] w W., tj. czy wskazanym powyżej osobom przysługiwało prawo własności do przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r.
Co do zasady Sąd orzekający podziela stanowisko Wojewody [...], poparte orzecznictwem sądowym, że przeprowadzenie opinii z dowodu biegłego dopiero w toku postepowania odwoławczego stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, jednakże wywołanie opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego w celu sporządzenia operatu majątkowego co do wysokości odszkodowania za zajęcie nieruchomości pod drogę musi być konsekwencją ustalenia komu w dacie 31 grudnia 1998 r. przysługiwało prawo własności do zajętej nieruchomości. Taki porządek czynności wynika wprost z treści art. 73 ust. 4 powyższej ustawy.
Zdaniem Sądu, nieprawidłowe było zastosowanie przez Wojewodę [...] przepisu art. 138 § 2 kpa ze wskazaniem naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa z tego powodu, że organ pierwszej instancji nie ocenił, czy M. S. i P. S. są uprawnieni do odszkodowania w oparciu o ustalenia poczynione przez Wojewodę [...] w uzasadnieniu ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., wskazując jednocześnie organowi pierwszej instancji na konieczność ponownego przeanalizowania planu sytuacyjnego złożonego pod nr [...] do zbioru dowodów tomu IV księgi wieczystej [...], wskazanego w umowie sprzedaży z dnia [...] kwietnia 1969 r.
Wobec tego Sąd uznał, że Wojewoda [...] błędnie przypisał istotną wagę ustaleniom zawartym w uzasadnieniu swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] co do uprawnień własnościowych M. S. i P. S., a zupełnie pominął konieczność samodzielnego wyjaśnienia i oceny zasadności wniosku w/w osób o odszkodowanie. W tej sytuacji należało przyjąć, że organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób dokładny i wszechstronny stanu faktycznego i prawnego sprawy przez co naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 2 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewoda [...] zastosuje się do oceny prawnej zaprezentowanej w niniejszym wyroku. Organ odwoławczy - mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (zaświadczenie Państwowego Biura Notarialnego w W., umowę sprzedaży zawartą na podstawie aktu notarialnego Rep. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1969 r., umowę zniesienia współwłasności nieruchomości z dnia [...] grudnia 1969 r., Rep. [...], plan sytuacyjny złożony pod Nr [...] do zbioru dowodów tomu IV księgi wieczystej [...], objętej księgą wieczystą KW Nr [...]), stanowisko zaprezentowane przez organ pierwszej instancji, treść odwołania - ponownie oceni, czy zasadny jest wniosek M. S. i P. S. o ustalenie odszkodowania za grunt oznaczony jako działka nr [...] o pow. [...] m2, nabyty przez Gminę W. pod drogę publiczną, pod część ulicy [...]. W zależności od okoliczności sprawy organ odwoławczy podejmie w sprawie dalsze czynności lub wyda stosowny akt, który uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 ppsa.