Uzasadnienie
Z. M. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu dotyczącym skargi na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. Nr [...], którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z córką, która pozostaje na jej utrzymaniu. Jedynym dochodem skarżącej jest świadczenie emerytalne w wysokości 1778 zł brutto miesięcznie oraz alimenty córki w wysokości 300 zł miesięcznie. Wysokość otrzymywanego przez skarżącą świadczenia emerytalnego pomniejszana jest o należność z tytułu egzekucji komorniczej w wysokości 444, 48 zł. Wśród comiesięcznych wydatków koniecznych skarżąca dodatkowo wymieniła ratę kredytu zaciągniętego w banku [...] w wysokości 235, 88 zł oraz wydatki na lekarstwa w wysokości 200 zł. Wnioskodawczyni podała, iż w miesiącu kwietniu br. poniosła nieoczekiwane wydatki w kwocie 600 zł, związane z pobytem w sanatorium. Z nadesłanego formularza wniosku wynika, iż wnioskodawczyni nie posiada żadnego majątku, przedmiotów wartościowych ani środków pieniężnych.
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 §§ 1-3 p.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony, złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz wynikających z załączonych do niego dokumentów uzasadnia przyznanie wnioskodawczyni prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy bowiem stwierdzić, że rzeczywisty dochód, którym wnioskodawczyni dysponuje, tj. 1337, 44 zł miesięcznie netto na dwie osoby, co daje kwotę 668 zł na jedną osobę, nie tylko nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych, ale nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania się skarżącej oraz jej córki. Zestawienie wysokości dochodu, którym skarżąca miesięcznie dysponuje na zaspokojenie potrzeb życiowych swojej rodziny z wysokością cen artykułów pierwszej potrzeby, wielkością przeciętnych potrzeb polskiego gospodarstwa domowego oraz wysokością ponoszonych przez skarżącą kosztów leczenia, prowadzi do wniosku, że z posiadanych środków pieniężnych skarżąca nie jest w stanie, bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym dla swojej rodziny, ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego.
Należy zatem uznać, iż aktualna sytuacja materialna wnioskodawczyni, w szczególności niskie dochody oraz brak majątku, który mogłaby spieniężyć, pozwala na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.