Uzasadnienie
M. T. w dniu 12 listopada 2012 r. złożyła do Wojewody [...] zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w związku z nierozpatrzeniem jej wniosku z dnia 28 lutego 2012 r. o zawieszenie postępowania w sprawie wymeldowania jej wraz z córką L. T. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 37 w zw. z art. 123 Kpa, Wojewoda [...] uznał za bezzasadne powyższe zażalenie i odmówił wyznaczenia terminu załatwienia sprawy.
Pismem z dnia 31 stycznia 2013 r. M. T. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Podstawę prawną kwestionowanego przez skarżącą postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. stanowił art. 37 Kpa. Przepis ten w § 1 stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Stwierdzić należy, że na rozstrzygnięcie w trybie tego przepisu nie przysługuje już żaden środek odwoławczy. Zgodnie z art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Skoro ustawodawca nie przewidział możliwości wnoszenia zażalenia czy innego środka zaskarżenia na tego typu rozstrzygnięcie stwierdzić należy, iż nie przysługuje na nie również skarga do sądu administracyjnego.
Rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 37 Kpa nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, którego zażalenie dotyczy. Stanowisko organu wyższego stopnia ma zatem charakter wpadkowy (incydentalny).
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż postanowienie wydane w trybie art. 37 Kpa nie mieści się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zatem skarga wniesiona na takie postanowienie, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.