Uzasadnienie
A. Z., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] wzywające skarżącą do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. polegającego na opróżnieniu i wydaniu nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...], obr. [...], jednostka ew. K. przy ul. [...].
Jednocześnie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji z dnia [...] czerwca 2017 r. do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – dalej zwanej "p.p.s.a", zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 tej ustawy i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu można wyprowadzić wniosek, że na podstawie tej normy prawnej sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zaistnienie przynajmniej jednej z wymienionych przesłanek uzasadniających wstrzymanie.
Każda bowiem decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania.
Jak przyjęto w judykaturze, wniosek o wstrzymanie wykonania w całości lub w części aktu lub czynności powinien zawierać odrębne uzasadnienie, gdyż sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt I OZ 1381/06). Tymczasem zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie posiada uzasadnienia, w sytuacji gdy to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania aktu w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej.
Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04; z dnia 3 października 2007 r., I OZ 707/07 i z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09).
W sprawie należy również wziąć pod uwagę charakter aktu, jaki został zaskarżony do sądu administracyjnego. Niniejsza sprawa dotyczy jedynie prawidłowości rozstrzygnięć podjętych w toku postępowania egzekucyjnego. Natomiast na tym etapie postępowania Sąd nie ocenia skutków wydanej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej czy wykonania tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązuje zakaz badania przez organ egzekucyjny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).
Nie można zatem w postępowaniu egzekucyjnym w administracji powoływać się na to, że wykonanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W celu wstrzymania prowadzenia egzekucji w postaci wstrzymania egzekwowania obowiązku nałożonego na zobowiązanego należy wnieść zarzut (art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Z powyższego wynika, że tytuł wykonawczy nie mieści się w kategorii decyzji lub postanowień wymienionych w art. 61 § 2 punkt 1 p.p.s.a., jak również aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 61 § 2 punkt 2 tej ustawy. Tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym stanowiącym dowód istnienia niewykonania obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Stosownie natomiast do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest uprawniony do wstrzymania wykonania aktu lub czynności organu administracji mieszczącego się w opisanych powyżej kategoriach wymienionych w art. 61 § 2 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z 11 lipca 2013 r. II FZ 334/13 i z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt II OZ 996/17 i 997/17).
Nie jest więc dopuszczalne dążenie do wstrzymania wykonania postanowienia wzywającego do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, bowiem Sąd nie ocenia skutków wykonania tytułu wykonawczego.
W świetle powyższego Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia 28 czerwca 2017 r. wzywającego do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nie może zostać uwzględniony.
Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Dlatego też Sąd, przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia, nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącej o wydaniu postanowienia z naruszeniem przepisów prawa (zob. postanowienie NSA z 2 września 2016 r. sygn. akt I OZ 894/16).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.