Uzasadnienie
Dnia 15 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego) B. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G. z dnia [...] listopada 2009 r. uzgadniającego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi K. gmina K. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl natomiast art. 52 § 2 ppsa przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W niniejszej sprawie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmówił dokonania kontroli rozstrzygnięcia administracyjnego w trybie nadzwyczajnym i orzekł w trybie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (art. 156-159 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm., zwanej dalej "kpa"). Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G. z dnia [...] listopada 2009 r. uzgadniającego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi K. gmina K. Stwierdzić należy, iż od wydanego rozstrzygnięcia przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego służył stronom wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest bowiem postanowieniem wydanym w nowej sprawie i wobec tego podlega weryfikacji w toku instancji, a dopiero następnie zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Wskazać należy na przepis art. 144 kpa, który stanowi, że w sprawach nie uregulowanych w rozdziale 11 kpa do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Dlatego też, należy prima facie opowiedzieć się za rozwiązaniem przyjętym w odniesieniu do decyzji w art. 127 § 3 kpa i uznać, że w takim przypadku zainteresowany może zaskarżyć postanowienie w drodze wniosku o ponowne załatwienie sprawy przez organ, który wydał zaskarżone postanowienie (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz bieżący do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX/el. 2010).
Zatem w przypadku wydania przez ministra postanowienia, służyć od niego będzie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 w zw. z art. 144 kpa), ewentualnie w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Skarga ta zawsze musi być poprzedzona wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (vide uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1996 r., sygn. akt OPS 4/96 ONSA 1997, Nr 2, poz. 44). Ponadto w postanowieniu winny być pouczenia o wszystkich środkach zaskarżenia.
W obecnym stanie prawnym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest niewątpliwie środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 ppsa. Zatem wyczerpanie tego środka zaskarżenia jest przesłanką dopuszczalności skargi do Sądu administracyjnego. Tylko bowiem postanowienie wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy będzie mogło być zaskarżona do Sądu administracyjnego.
Dodatkowo należy zauważyć, że zamieszczone w postanowieniu pouczenie o możliwości zaskarżenia postanowienia jest nieprawidłowe, gdyż nie wspomina o konieczności złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając na względzie wyrażoną w art. 112 kpa zasadę, iż błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała, Skarżąca (o ile w dalszym ciągu jest zainteresowana zaskarżeniem postanowienia) może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (wskazując, iż uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło bez jej winy). Prośbę o przywrócenie terminu (zgodnie z art. 58 kpa) należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (a więc doręczenia niniejszego postanowienia), dopełniając jednocześnie czynności, dla której określony był termin (to jest dołączając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). W przypadku zaś nieuwzględnienia tego środka prawnego Skarżącej przysługiwać będzie prawo złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga jest przedwczesna, gdyż została wniesiona do Sądu bez wyczerpania środka przewidzianego w art. 127 § 3 kpa (skarga nie została poprzedzona wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy). Dlatego też, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 ppsa orzeczono w sentencji postanowienia.