Uzasadnienie
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] listopada 2012 r. (Nr [...]) zaskarżoną przez T. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2012 r. Nr [...] odmawiającą wymienionemu skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
T. D. w dniu 13 stycznia 2012 r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w trybie tzw. abolicji.
We wniosku wskazał, że nazywa się T. D. i nie posiadał innych nazwisk. Jako dokument podróży wskazał paszport serii [...] nr [...] wydany w dniu [...] czerwca 2010 r. przez Ambasadę [...] w Polsce. Stwierdził, że w Polsce przebywa od 2006 r.(dokładnej daty nie pamięta).
Wojewoda [...] na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz U. Nr 191, poz. 1133, cytowana dalej jako ustawa o zalegalizowaniu pobytu cudzoziemców) decyzją z dnia [...].05.2012 r. odmówił udzielenia wnioskującemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w toku postępowania ustalono, iż cudzoziemiec posiada kartę daktyloskopijną na inne dane osobowe: tj. T. T., urodzony [...].09.1984r., których nie wskazał we wniosku.
Ponadto Wojewoda [...] zarzucił cudzoziemcowi, iż w trakcie postępowania zataił fakt zatrzymania go przez służby graniczne w 2008 r. i podał nieprawdę w zakresie posiadania dokumentu podróży wystawionego na inne dane osobowe.
Jak ustalił organ I instancji, dnia 11 grudnia 2008 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wystąpił z wnioskiem do Wojewody [...] o wydanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Polski w związku m.in. z jego nielegalnym pobytem na terytorium Polski. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].12.2008r. Nr [...] orzekł o odmowie wydalenia cudzoziemca z terytorium Polski z uwagi na fakt, iż złożył on deklarację dobrowolnego wyjazdu z Polski. Cudzoziemiec podawał wówczas, że przyjechał do Polski w 1996r., co stoi w sprzeczności z informacją, zawartą we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z dnia 13 grudnia 2012r.
W postępowaniu przed organem odwoławczym wnioskodawca złożył oświadczenie z dnia 5 marca 2012 r., w którym wskazał, że przyjechał do Polski w 2003 r. W przesłuchaniu z dnia 6 kwietnia 2012 r. potwierdził nielegalny pobyt w Polsce od 2003 r., a na pytanie o posługiwanie się innymi danymi osobowymi odpowiedział: "To mogło się zdarzyć". Stwierdził, że nic mu nie mówią dane T. T. i nie wyrabiał paszportu na te dane osobowe. Zaznaczył, że pełnomocnik, wypełniając wniosek w jego imieniu, nie pytał go o poprzednie dane.
Organ II instancji ustalił, że cudzoziemiec podał podczas przesłuchania nieprawdziwe dane, dotyczące zatrzymania go przez służby graniczne w 2008 r. a w szczególności co do pobierania od niego odcisków palców.
Zdaniem Szefa do Spraw Cudzoziemców, ustalony w sprawie stan faktyczny wskazuje, że działanie skarżącego nie miało charakteru omyłki, ani nie było wynikiem mylnie uzyskanych, czy niezrozumiałych informacji. Wskazał, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt V SA/Wa 2581/10 z dnia 14 listopada 2011 r., że ustalenie brzmienia wszystkich nazwisk, którymi posługują się cudzoziemcy, jak również danych, dotyczących ich poprzednich pobytów w Polsce, ma podstawowe znaczenie w każdej sprawie, dotyczącej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Powyższe dane są niezbędne dla wyjaśnienia m.in. czy dane cudzoziemca nie zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany (art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy), czy jego dane nie znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu (art. 57 ust. 1 pkt 2a ustawy), czy był w przeszłości karany, nielegalnie przebywał w Polsce itd. (co jest niezbędnie dla dokonania prawidłowych ustaleń dot. przesłanki określonej w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy).
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy odstąpił od badania, czy aplikujący spełnia przesłanki określone w art. 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu cudzoziemców, gdyż wobec zaistnienia przesłanki z art. 3 ust. 2 pkt 3 ww. Ustawy, ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy i prowadziłyby do bezzasadnego przedłużania postępowania.
Organ odwoławczy podkreślił, że stwierdzenie pełnomocnika, że cudzoziemiec przyznał się do posługiwania się innymi danymi osobowymi, nie jest zasadne. Zainteresowany nie przyznał jednoznacznie, że posługiwał się innymi danymi, lecz wskazał na taką możliwość. Zaznaczył, iż cudzoziemiec w trakcie przesłuchania nie powoływał się na udział osób trzecich w kwestii posługiwania się innymi danymi osobowymi, w związku z czym wyjaśnienia pełnomocnika nie są wiarygodne. Kwestia popełnienia błędu przez pierwszego pełnomocnika przy wypełnieniu wniosku nie może stanowić usprawiedliwienia dla zatajenia danych. Zdaniem organu, działania pełnomocnika obciążają stronę, a ponadto cudzoziemiec i jego pierwszy pełnomocnik porozumiewali się w języku dla nich zrozumiałym tj. [...].
Jak stwierdził organ, z oświadczeń zawartych w materiale dowodowym wynika, że cudzoziemiec poinformował pełnomocnika o posługiwaniu się innymi danymi, lecz nie pamiętał tych danych. Ponadto, cudzoziemiec był przesłuchiwany przez organ I instancji w obecności własnego tłumacza, a zatem obecne próby wyjaśnienia niezgodności nie są zasadne. Zdaniem organu treść oświadczeń dołączonych do odwołania nie jest wiarygodna, a próby wyjaśnienia sytuacji przez obecnego pełnomocnika skarżącego, wpływają na ocenę stanu faktycznego, przemawiającego na niekorzyść cudzoziemca.
Na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 20102 r. [...] skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł m.in. o uchylenie decyzji organów obu instancji. W skardze zarzucił ogranom naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 3 ust. 2 pkt 3 oraz art. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. ustawy o zalegalizowaniu pobytu cudzoziemców poprzez jego błędne zastosowanie. W ocenie skarżącego organy I i II inastancji doszły do nieuprawnionych wniosków co do nie spełnienia wymogów udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Jego zdaniem w postępowaniu administracyjnym nie został złożony wniosek ani przedstawione dokumenty, zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.
Skarżący zarzucił również wadliwości przeprowadzonego postępowania, polegające na naruszeniu przepisów:
- - art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. w ten sposób, iż niedokładnie wyjaśniono okoliczności sprawy, przez co nie uwzględniono w orzeczeniu całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia;
- - art. 15 k.p.a. - w ten sposób, że postępowanie przed organem II instancji nie doprowadziło do rzeczywistej kontroli poprzednio wydanego orzeczenia;
- - naruszenie art. 6 k.p.a. - w ten sposób, że organy administracji publicznej niewłaściwie zastosowały lub nie zastosowały przepisów o postępowaniu administracyjnym;
- - art. 8, 9 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach w ten sposób, że nie informowano należycie i wyczerpująco Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, co związane było przede wszystkim z brakiem tłumaczenia na język [...] dokumentu: "Pouczenie dla cudzoziemców ubiegających się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie abolicji".
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 3 u.
1. ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133, cytowanej dalej jako ustawa o zalegalizowaniu pobytu cudzoziemców), Wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
Zgodnie z u.2 pkt 3) tego przepisu Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.
W toku postępowania ustalono, iż cudzoziemiec posiada kartę daktyloskopijną na inne dane osobowe: tj. T. T., urodzony [...].09.1984r., których nie wskazał we wniosku. Ponadto w trakcie postępowania cudzoziemiec zataił fakt zatrzymania go przez służby graniczne w 2008 r. i podał nieprawdę w zakresie posiadania przez niego dokumentu podróży, wystawionego na inne dane osobowe.
Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dnia 11 grudnia 2008 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wystąpił z wnioskiem do Wojewody [...] o wydanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Polski w związku z m.in. jego nielegalnym pobytem na terytorium Polski. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].12.2008r. Nr [...] orzekł o odmowie wydalenia cudzoziemca z terytorium Polski z uwagi na fakt, iż złożył on deklarację dobrowolnego wyjazdu z Polski. Cudzoziemiec podawał wówczas, że przyjechał do Polski w 1996r., co stoi w sprzeczności z informacją, zawartą we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z dnia 13 grudnia 2012r.
W postępowaniu przed organem odwoławczym wnioskodawca złożył oświadczenie z dnia 5 marca 2012 r., w którym wskazał, że przyjechał do Polski w 2003 r. W przesłuchaniu z dnia 6 kwietnia 2012 r. potwierdził nielegalny pobyt w Polsce od 2003 r., a na pytanie o posługiwanie się innymi danymi osobowymi odpowiedział: "To mogło się zdarzyć". Stwierdził, że nic mu nie mówią dane "T. T." i nie wyrabiał paszportu na te dane osobowe. Zaznaczył, że pełnomocnik, wypełniając wniosek w jego imieniu, nie pytał go o poprzednie dane.
Organ II instancji ustalił, że cudzoziemiec podał podczas przesłuchania nieprawdziwe dane, dotyczące zatrzymania go przez służby graniczne w 2008 r. a w szczególności co do pobierania od niego odcisków palców.
Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że ustalony w sprawie stan faktyczny wskazuje, iż działanie skarżącego nie miało charakteru omyłki, ani nie było wynikiem mylnie uzyskanych, czy niezrozumiałych informacji. Ustalenie brzmienia wszystkich nazwisk, którymi posługują się cudzoziemcy, jak również danych, dotyczących ich poprzednich pobytów w Polsce, ma podstawowe znaczenie w każdej sprawie, dotyczącej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Powyższe dane są niezbędne dla wyjaśnienia m.in. czy dane cudzoziemca nie zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany (art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy), czy dane nie znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu (art. 57 ust. 1 pkt 2a ustawy), czy był w przeszłości karany, nielegalnie przebywał w Polsce itd. (co jest niezbędnie dla dokonania prawidłowych ustaleń dot.przesłanki określonej w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy).
Trafnie zatem orzekające w sprawie organy odstąpiły od badania, czy skarżący spełnia przesłanki, określone w art. 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu cudzoziemców, gdyż wobec zaistnienia przesłanki z art. 3 ust. 2 pkt 3 ww. Ustawy, ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy i prowadziłyby do bezzasadnego przedłużania postępowania.
Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia, czy (ewentualnie) cudzoziemiec przyznał się do posługiwania się innymi danymi osobowymi. Zdaniem Sądu, taka sytuacja nie miała miejsca, bo cudzoziemiec nie przyznał jednoznacznie, że posługiwał się innymi danymi, lecz wskazał tylko na taką możliwość. Cudzoziemiec w trakcie przesłuchania nie powoływał się na udział osób trzecich w kwestii posługiwania się innymi danymi osobowymi, w związku z czym wyjaśnienia jego pełnomocnika nie są wiarygodne. Trafnie zarzuciły organy, że kwestia popełnienia błędu przez pierwszego pełnomocnika przy wypełnieniu wniosku nie może stanowić usprawiedliwienia dla zatajenia danych, gdyż działania pełnomocnika obciążają stronę. Cudzoziemiec i jego pierwszy pełnomocnik porozumiewali się w języku dla nich zrozumiałym tj. [...], więc nie może być mowy o pomyłce w tłumaczeniu czy o niezrozmieniu znaczenia wypowiedzi.
Nadto z oświadczeń, zawartych w materiale dowodowym wynika, że cudzoziemiec poinformował pełnomocnika o posługiwaniu się innymi danymi, lecz nie pamiętał tych danych. Cudzoziemiec był przesłuchiwany przez organ I instancji w obecności własnego tłumacza, a zatem późniejsze próby wyjaśnienia niezgodności nie są zasadne. Sąd podziela zdanie organu, że treść oświadczeń, dołączonych do odwołania nie jest wiarygodna, a próby wyjaśnienia sytuacji przez kolejnego pełnomocnika skarżącego, przemawiają na niekorzyść cudzoziemca.
W tej sytuacji Sąd uznał zaskarżoną decyzję za prawidłową i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.