Uzasadnienie
J. T. i S. T. wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości.
W złożonym w dniu 30 kwietnia 2008 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniosku o przyznanie prawa pomocy sporządzonym na urzędowym formularzu PPF S. T. zwrócił się do Sądu o zwolnienie go od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinny, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, posiada dom drewniany po rodzicach oraz mieszkanie o pow. 60 m². Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Podał, iż uzyskuje dochód w wysokości 1600 zł z tytułu renty. Oświadczył, że jest inwalidą I grupy, na lekarstwa wydaje ok. 200 – 300 zł miesięcznie, koszty utrzymania mieszkania, samochodu to ok. 400 zł.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona wnosząca do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki obowiązana jest do poniesienia kosztów postępowania. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Z informacji podanych we wniosku wynika, iż dochód miesięczny uzyskiwany przez skarżącego wynosi 1600 zł, lekarstwa oraz koszty utrzymania mieszkania i samochodu wynoszą ok. 700 zł miesięcznie. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, uznać należy, że nie będzie on w stanie podołać kosztom sądowym niniejszego postępowania.
W związku z powyższym należało uznać, że poniesienie przez skarżącego kosztów sądowych mogłoby wiązać się z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu, a więc grozić zachwianiem sytuacji materialnej i bytowej w taki sposób, iż nie będzie on w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych.
Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.