Uzasadnienie
Skarżąca H. N., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż została ona złożona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, bowiem została wniesiona po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej: P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, przesyłka skierowana do pełnomocnika skarżącej – P. B., zawierająca odpis zaskarżonej decyzji została doręczona pełnomocnikowi w dniu 11 grudnia 2012 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru, k - 27 akt administracyjnych). Uznać zatem należy, iż skuteczne doręczenie przesyłki dla skarżącej nastąpiło w tym właśnie dniu, tj. 11 grudnia 2012 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął bezskutecznie w dniu 10 stycznia 2013 r.
Z informacji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zawartej w odpowiedzi na skargę z dnia 25 lutego 2013 r. wynika, że przedmiotowa skarga została złożona bezpośrednio w siedzibie organu w dniu 11 stycznia 2013 r. Fakt ten potwierdził również pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 10 stycznia 2013 r. wskazując, że skarga została złożona osobiście w Biurze Podawczym Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu 11 stycznia 2013 r.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż wniesienie skargi w dniu 11 stycznia 2013 r. nastąpiło z naruszeniem terminu, wskazanego w art. 53 § 1 ustawy P.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.