Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. K. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2016 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.
Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W zakreślonym terminie skarżąca nadesłała wniosek na urzędowym formularzu PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, o czym stanowi art. 245 § 2 p.p.s.a. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a.
Jednakże, stosownie do art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2004 r. sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862).
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi. Należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011). W szczególności, potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 15 lipca 2008 r. sygn. akt II GZ 146/08, Lex nr 493853 oraz z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt I OZ 1110/11, Lex nr 1120723; M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex Omega 15/2016).
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, z uwagi na wniesienie skargi po terminie.
Jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 20 kwietnia 2016 r. Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi, liczonego od dnia doręczenia decyzji skarżącej, przypadł na dzień 20 maja 2016 r. Skarga nadana w urzędzie pocztowym w dniu 9 stycznia 2017 r. została zatem wniesiona po terminie.
Z tych przyczyn, ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.