Uzasadnienie
Zaskarżoną przez M. K. decyzją z dnia (...)grudnia 2006 r. nr (...) Minister Budownictwa utrzymał w mocy decyzję własną z dnia (...) października 2006 r. nr (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2004 r. nr (...) utrzymującej w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2004 r. nr (...) o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr (...) K.-P.-P.-B. na odcinku P.-K.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Budownictwa podniósł, że skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie podniosła żadnych istotnych dla sprawy nowych okoliczności i dowodów, które stanowiłyby przesłankę do uznania, że decyzja tego organu z dnia (...) października 2006 r. wydana została z naruszeniem prawa.
Organ wskazał, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem M. K., że sądy administracyjne obu instancji rozpatrując skargę na w / w decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2004 r. o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej oraz w / w decyzję Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2004 r. nie zbadały kwestii możliwości objęcia drogi gminnej decyzją lokalizacyjną. Dowodzi tego, zdaniem organu, treść skargi kasacyjnej wniesionej przez M. K. oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 1315/05.
Wobec powyższego, w ocenie organu, sprawa zgodności z prawem w / w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2004 r. nie może być ponownie badana.
W skardze na decyzję Ministra Budownictwa z dnia (...) grudnia 2006 r. skarżąca podniosła, że istotą żądania stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej jest to, iż objęła ona drogę gminną nie będącą drogą dojazdową. Droga ta jest równoległa do drogi ekspresowej i nie ma z nią żadnego bezpośredniego związku. Oznacza to, że nie może zostać objęta decyzją lokalizacyjną.
Skarżąca zaznaczyła również, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.) jest aktem prawnym szczególnym w stosunku do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), toteż jej normy powinny być interpretowane ściśle.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem jej legalności Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Decyzja Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2004 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2004 r. o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej była przedmiotem kontroli sądowej wskutek wniesienia przez M. K. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 3 czerwca 2005 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 851/04 oddalił skargę. W wyroku tym Sąd wskazał, że przebudowa drogi krajowej obejmuje także, oprócz budowy drugiej jezdni, budowę wewnętrznych dróg dojazdowych, które są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania drogi krajowej, a zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi musi zawierać wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi.
Skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1315/05. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca nie ma racji twierdząc, że Wojewoda (...) przekroczył swoje kompetencje wydając decyzję dotyczącą również dróg gminnych, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyjaśnił kwestii przynależności dróg, o których mowa w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2004 r., do kategorii dróg krajowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z uzasadnienia w / w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że sąd ten badał zgodność decyzji z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych uznając słusznie, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi musi zawierać wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi.
Sąd drugiej instancji wskazał także, iż prawidłowo sąd pierwszej instancji uznał drogi dojazdowe za drogi krajowe stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.).
Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna wiąże w danej sprawie, natomiast związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim rozstrzyga określoną kwestię prawną, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt II GSK 104/05, LEX nr 183637). Jeżeli więc prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2004 r. wydaną w postępowaniu zwyczajnym rozstrzygnięto, że droga, o której mowa w skardze jest drogą dojazdową będącą jednocześnie drogą krajową, to związanie takim wyrokiem oznacza, że nie można w postępowaniu nadzwyczajnym (np. o stwierdzenie nieważności decyzji) dotyczącym tej samej sprawy wbrew temu wyrokowi twierdzić, że jest inaczej.
W tej sytuacji, stwierdzić należy, że Minister Budownictwa zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2004 r. nr (...) utrzymującej w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2004 r. nr (...) o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, szczególnie, że powyższe decyzje były przedmiotem kontroli sądów administracyjnych obu instancji.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p. p. s. a. w związku z art. 153 p. p. s. a. oddalił skargę.